داستان

 

                                                                                   Photographer  :  Patrick Chauvel      

وقایع اتفاقیه ( ۵ و ۶ )

                        به مسعود ظریف تا یادم نرود ۱۷ ماه برای آمدنش بی تابی میکردم.

                                           مدال افتخارِ اَمبروز بیرس

من هیچ وقت در بیمارستان بستری نشده بودم.فقط شنیده بودم یا خوانده بودم که در بیمارستان اشخاص محترمی که بهبودی‌شان از بیماری است‌ و نابودی‌شان از سلامتی مرتب در حال شیفت عوض کردنند1.برای همین وقتی نتوانستم همسرم را قانع کنم که حالم خوب است و لازم نیست کیلومتر‌ها راه طی کند تا به دیدنم بیاید،از پرستار محترمی که مثل پروانه به دورم می‌چرخید خواهش کردم تا او زنم را راضی کند که نیاید.(هر چه باشد آنها زن هستند و حرف هم رو بهتر می‌فهمند)

او زنم را مجاب کرد که من در سلامت کامل به سر می‌برم(همین‌طور است)و خوشبختانه خطر از بیخِ گوشم رد شده و تا سه چهار روز دیگر من را از ناکازاکی به شهرمان انتقال می‌دهند.بعد خداحافظی کرد و گفت که باید به هیروشیما برود. چون نیرو کمِ.

------------------------

1) البته همان وقت هم که این جمله را نمی‌دانم شنیده بودم یا خوانده بودم بر شیطان لعنت فرستادم.

 

                                        

                                                       23 آوریل 1937

همسر عزیزم

با درخواست تجدید نظر‌مان موافقت نشده و در ساعت پنجِ بعدازظهر در محل نامعلومی از زندگی به مرگ منتقل می‌شویم.به هیچ عنوان پشیمان نیستم و اگر می‌باست زندگی‌م را از سر بگیرم باز جز سربازان سال دوم بودم.مراقبِ ژاکی کوچکمان باش.ژاکی عزیزم خانواده ما از تو شروع می‌شود.خیلی دوست داشتم از زبانت کلمه‌ بابا را بشنوم ولی افسوس که من باید بروم تا تو در آرامش زندگی کنی. آنیتای عزیزم برای آینده و ژاکی عزیزمان باید زنده بمانی و از او مردی بسازی.ژاکی عزیزم در زندگیت به مادرت احترام بگذار و اگر یک روز از احترام به او بکاهی بدان که اگر بتوانم باخبر شوم از گور بیرون خواهم آمد تا سرزنشت کنم.

یک نفر کشیش را پذیرفتم نه برای این که مراسم مذهبی و این چیز‌ها به جا بیاورد برای این که آخرین گفته‌هایم را با صدای بلند تکرار کند:زنده باد گرنیکا،ولایت من

                                                                                                                

                                                                                                            

                                                                                                                رائول       

                                                                                                         ( 23 آوریل 1937)*

* 26 آوریل 1937 شهر گرنیکا در بمباران نیروی هوایی آلمان، با خاک یکسان شد.

 

داستان

 

لطفن بر روی جا خالی های سفید کلیک کنید.                                                                                                                         هر گونه تشابه اسمی در این وقایع اتفاقیه تصادفی است.

وقایع اتفاقیه (4)

 

                        وب نوشته‌هایِ یک وقایع اتفاقیه به انتخاب استپان تروفي موويچ ورخونسكي

         http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073624fdac1f7cc609bf9955bbedd24a55b843.jpg

نویسنده: پریز برق             دوشنبه 1 آبان 1385 ساعت 00:40

آخ جون اول شدم ... ولی جریان این عکس چیه؟ این که خیلی شباهت داره به اون خانم هنرپیشه؟ درست حدس می‌زنم صاحب این عکس همان خانم هنرپیشه فیلمِ... عجب!!

 

نویسنده: سرخلوتیان یشنبه    دوشنبه 1 آبان 1385 ساعت 00:43

بابا دمِ پسره گرم. من فیلم رو از اینجا

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgدانلود کردم.کاش ما هم میتونستیم یه راه بریم

نویسنده:شوکه                     دوشنبه 1 آبان 1385 ساعت 7:51

بله دیگه گند این یکی هم در اومد... می‌دونی دوست عزیز مامورا که نمیتونن راه بیوفتن خونه همه مردمو بگردن کسی کار بد نکنه.البته قبول دارم که به اونی گیر میدن که هیچ خلافی نکرده!                                                                                                             اما بدبختی اینه که 24 ساعته این آقایون و خانومای اینکاره باید تو تلویزیون برای من و شما جانماز آب بکشن و فیلمهای ارزشی بازی کنن.اما محض رضای خدا یکیشون نیست که اگه ظاهر واقعیشو بینی جفت نکنی! حالا این یکی که روی خانم هیلتون رو کم کرده.شما اگه فیلم اونو دیده باشین یک دهم این هم نیست. بححث اینه که چرا اینقدر آدم مزدور تو ما زیاده! چه خوشمون بیاد چه نیاد اینا بازیگرای ایرانی هستن.

 

نویسنده:آزاده خانم و نویسنده‌اش       دوشنبه 1 آبان 1385 ساعت 12:36

برای همه اونایی که این قضیه رو به شوخی میگیرن و کامنت های چرت و پرت گذاشتن و خواهند گذاشت متاسفم... آقا یا خانم شوکه آدم های بیشعوری مثل تو مملکتو به گند کشیدن..این خانم هر کاری یا نکرده به خودش مربوطه! سکس مثل مسواک آدم می مونه! کاملن شخصیه... و همه شما می‌دونین همه آدم های دنیا هر روز اینکارو می کنن..فقط برای این خانم بده؟؟؟ یا اونایی که فیلمی ازشون نیست یعنی تا حالا هیچ غلطی نکردن؟؟؟ ... لطفن یه کم آدم شین! فرهنگ پیدا کنید.

 

نویسنده: بیب اوغلی               دوشنبه 1 آبان 1385 ساعت:16:46

خنگ خانم! این حرفت درست، که همه این کارو انجام میدن. اما همه مسواک نمیزنن. در نتیجه اگه فیلم از مسواک زدن طرف بود، میشد یه فیلم خصوصی و شخصی. اما در حال حاضر ما با یه فیلم عمومی و یه رابطه‌ی عام طرفیم!یعنی طرفو وقت انجام کاری میبینیم که همه این کارو انجام میدن و میدونن که دیگران هم این کارو میکنن. فهمیدی خنگ خانم؟                                             

به نام خدا

 

نویسنده:[e-mail] سه‌شنبه 2 آبان 1385 ساعت: 00:56

اگرم اون باشه لازم نیست آنقدر تعجب کنید ولی با تحقیقاتی که من کردم فهمیدم که طرف مقابل یکی از دستیار فیلمبردارهای چند فیلم بوده که اخیرن به آمریکا رفته. ولی مطمئنم اون خانوم، سرکار خانمِ

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg هستند.

نویسنده:ب                       سه‌شنبه 2 آبان 1385 ساعت: 02:35

آآآآآآآآآخ بمیرم برای این ملت اخلاق‌گرا.حالشو یکی دیگه برده اونوقت ملت همیشه  در صحنه کاسه‌ی داغتر از آش شدن. بی خیال بابا! موعظه و تحلیل موقوف! یا فیلمو ببینین یا نبینین. نه اونی که میبینه بده نه اون که نبینه خوبه! این که دیگه این همه جارو جنجال وآسمون ریسمون بافتن و الاقیات درس دادن نداره.

 

نویسنده:به شما چه؟      سه‌شنبه 2 آبان 1385 ساعت 2:51

به همه سلام می‌کنم من خارج از ایران زندگی می‌کنم. جایی که این حرفها و فیلم‌ها از بازیگرها پره. ولی باید بگم که آبروی ما ایرانی‌ها و حتا مسلمانارو امثالی مثل این خانم نمی‌برن. آبروی ما را امثالی مثل این هنرپیشه‌http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgمی برن که دم از امام حسین می‌زنه و فیلم در حال تریاک کشیدنش پخش میشه. لطفن اگه میشه اون فیلم رو هم بذارید تا همه ببینن که کیا بالای سرشون دارن حکومت می کنند. بعد این خانوم باید این همه روش زوم بشه!

 

نویسنده:کارشناس امور داوری        سه‌شنبه 2 آبان 1385 ساعت:16:36

این http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgکه فقط عکسه، کدوم سایت گذاشته که بریم روش کار کارشناسی بکنیم.آدرس داری؟

 

نویسنده: http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg                                       سه‌شنبه 2 آبان 1385 ساعت: 21:28

به تمام آدمهای آشغالی که این جا کامنت گذاشتن و دین و اون پیغمبر کثیف‌تر از خودتون و در جواب تمام کثافت‌هایی که این جا در مورد اون زن نوشتید:من یک زنم. باhttp://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg 

نسبت دارم.اصلن من خودِ خود http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg. من با مردی که دوست داشتم خوابیدم. نه اصلن اون مرد رو دوست نداشتم: از سر هوس باهاش خوابیدم. ازش پول گرفتم و باهاش خوابیدم. می‌خوام بدونم شماها به رختخواب مردم چی کار دارید؟ من دلم می‌خواد با هر کسی که دوست دارم بخوابم و دستم رو به فلان خودم بذارم و با فلان یارو بازی کنم. مرتیکه الدنگ به تو چه ارتباطی پیدا می‌کنه که این قدر راحت استدلال می‌کنی که این جور موقع ها پلیس چرا سر و کله اش پیدا نمیشه؟ من زنم. من خواهر

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg.من مادرhttp://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg. من خودِ http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg.من انسانم و اختیار دارم و اختیارم این حق رو به من می ده با هر کسی دوست داشتم بخوابم. حالا اگر دین کثیف شماها چنین حقی برای من قائل نشده ایراد از ذهن بیمار توست که می‌تونی محمد کثیف رو که با تمام زنان عرب هم آغوشی کرده رو به پیامبری قبول کنی اما به عنوان یک انسان برای من نوعی حق لذت جنسی رو نمی‌تونی بپذیری. اگر به اعدام اتقاد داشتم می‌گفتم مستحق اعدام شماها هستید که فیلم زندگی خصوصی مردم رو پخش می‌کنید بعد قرآن رو می‌گیرید رو سرتون که بیایید ببینید فلانی زنا کرده!                                        من زنم. من مادر تواَم، خواهر تواَم. من زن تواَم. دوست دارم در حال سکس از خودم فیلمبرداری کنم و بعدش از دیدن فیلم لذت ببرم. مقصر من نیستم که این فیلم پخش می شه. مقصر آشغالی مثل شماها هستید که این فیلم رو تکثیر می‌کنید این جا برای ما معلم اخلاق شده‌اید. من از آبروم نمی‌ترسم. از حیوانت درنده خویی مثل شما می‌ترسم.

لعنت بر شما! 

 

نویسنده: آی اَم سام              چهارشنبه‌ 3 آبان 1385 ساعت 05:18

من اول عکس رو اینجا دیدم. بعد که پی‌گیر شدم فیلم رو از اینجا  http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgگیر آوردم  و دیدم. در این که این فیلم ِ این خانمِ http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgشک نکنید. در ضمن من فکر می‌کنم از فردا هر بازیگری که بچه‌دار بشه به جرم سکس با همسرش ممنوع التصویر بشه. شما چی فکر می‌کنید؟

 

نویسنده:امین                    چهارشنبه 3 آبان 1385 ساعت:10:43 

سرکار خانم http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg که خودت را وکیل و سخنگوی http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgمی‌دونی و به حق خودت قانع نیستی و به قول معروف میگن کافر همه را به کیش خود پندارد. تمام این الفاظ مبارکی که فرمودی منتسب به پدر و برادران و خواهر و مادر خودت هستند. احتمالن چون از چنین پدر و مادری بچه ناخلفی مثل سرکار درست میشه که به قول آن خواننده قدیمی که دوست داره هر شب بغل یکی باشه توی سرکار اگه می‌دونستی محمد و علی فاطمه کی هست جرت نداشتی اسمشون را به زبون بیاری چه برسد به این که بخوای در مورد آنها اظهار نظر کنی!

*** ای اهل ایمان از تهمت و افترا نسبت به برادر و خواهر ایمانی خود بپرهیزید ***                                                                      با وجود اینکه می دونم ایمان در سرکار علیه کاملن تعطیله ولی حداقل به گفته‌های خودت بیشتر فکر کن شاید خداوند هدایت ت کرد انشاالله

نویسنده: فیلمبردار بی کار          چهارشنبه 3 آبان 1385 ساعت: 12:53

این دیوانه چرا این قدر افتضاح فیلمبرداری کرده. لااقل به من می‌گفت که فارغ التحصیل همین رشته‌ام. بیکار هم هستم. فیلم پورنو یعنی فیلم برداری. یعنی نور پردازی. یه حرکات تراولینگی می‌شد براش طراحی کرد که فیلم رو رو دست می‌بردند. ولی مثل این که تا حالا هم خیلی بیننده داشته. به هر حال تنها نقطه ضعف فیلم فیلمبرداری افتضاحش بود. من تو رشته خودم نظر دادم. قضاوت بقیه عوامل را بر عهده متخصص‌های دیگر رشته‌ها می‌گذرام.

 

نویسنده: حریم                    چهارشنبه 3 آبان 1385 ساعت 16:22

من از سکسم با دیگران فیلم نمی‌گیرم.اما اگر کسی بخواهد این کار رو برای خودش بکنه به من و کس دیگری مربوط نیست. فیلم مهمانی حریم خانوادگی است ولی حریم زندگی خصوصی با حریم خانوادگی فرق داره!

در خارج یک فاحشه هم مالیات پرداخت میکنه و یک شهروند معمولی محسوب میشه. اما شغل خوبی انتخاب نکرده که به خودش مربوطه. ولی مزاحم کسی نیست. اگر مطالعه داشته باشید می‌دونید که آنها کارت بهداشت هم دارند و زیر نظر وزارت بهداشت فعالیت می کنند. بهتره تنگ نظر نباشیم و پرداختن به عیوب دیگران ما رو از عیوب خودمان غافل نکنه.

نویسنده:      GOLDEN EERCT XL   پنج شنبه  4 آبان 1385 ساعت:00:38

دستگاه توانبخشی جنسی آقایان

Golden Erect XL

دارای تاییدیه از اداره هشتم بهداشت درمان و آموزش پزشکی

شماره مجوز بهداشت: 40518/7/3

ا خاصیت بی نظیر افزایش حجم و سایز دائم و بدون بازگشت در اندام تناسلی ( بوسیله تغییر حجم در بافت‌های اسفنجی و عروقی )

بدون استفاده از دارو / بدون هیچگونه عوارض / بدون بازگشت

قیمت مصرف کننده در سراسر کشور 850000 ریال

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpg

نویسنده: رضا                          پنج‌شنبه 4 آبان 1385 ساعت:00:38

دوستان عزیز، شاید عده‌ای دوست داشته باشند تا با اصرار در این مطلب که بازیگر این فیلم همان هنرپیشه معروف است، این قبیل اعمال را عادی جلوه دهند. و اگر نه فکر نمی‌کنم هیچیک از شما با این بنده خدا پدرکشتگی داشته باشید. هر چند کارشناسان فنی با تشکیل جلسه و بررسی نظر داده اند که اینها دو نفرند، http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgو http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg، که فقط خیلی به هم شبیه هستن، ولی بنده فقط به عنوان یک آدم معمولی معتقدم که اختلاف ها محسوس هستند. بارها اتفاق افتاده که من را عده‌ای به جای یکی دیگه که توی همین شهر زندگی می‌کنه و دوستانم می‌گن خیلی به تو شبیه است اشتباه گرفتند و خیلی‌ها منو با اون طرف که می‌گن خیلی به اون شبیه‌اند اشتباه گرفتند. اما به فرض این که احتمال بدهید این فرد، همان است. لحظه‌ای خود را جای ایشان بگذارید و فرض کنید که یکروز شاید چنین اتفاقی برای شما هم بیفتد، آیا فقط با یک احتمال راضی میشوید که زندگی و آرامش شما از هم بپاشد؟ چه رسد به دوست عزیزی که حکم اعدام را هم صادر کردند. شما را به خدا اگر هیچ دینی هم نمی‌پسندید، کمی منصف باشید و به خود و خانواده‌تان هم فکر کنید.

نویسنده:خاویر سولانا                 پنجشنبه 4 آبان 1385 ساعت: 18:30

خاک عالم بر سرتون کنند. رسانه‌ها همه از بحران روابط میان ایران و اتحادیه اروپا بر سر مناقشه هسته‌ای خبر می‌دن و بیم آن می‌ره که ایران با رد پیشنهادات و پیش شرط‌ها طرف مذاکره، هر آن با تحریم روبرو شه بعد افکار عمومی معطوف چه مسائل بی‌خودی است: پخش فیلم پورنو یه هنرپیشه درجه دو!! صبر کن تحریم بشیم همین انترنت هم ازمون بگیرن ببینم چه خاکی تو سرتون می‌کنید هر چند ما ملت ایران آن قدر آدمهای بی‌خودی هستیم که خیلی زود برای خودمون سرگرمی درست می‌کنیم. بازم می‌گم خاک عالم بر سرتون. متاسفم!

 

نویسنده:آدامس شیک                   پنج‌شنبه 4 آبان 1385 ساعت: 19:12

خیلی فیلم شیکی است! من اول این‌جا عکسشو دیدم. خودش بود. فیلم رو هم دیدم! به هیچ کسی هم ربطی نداره!

 

نویسنده: چه.که دانشجوی کارشناسی ارشد  پنج‌شنبه 4 آبان 1385 ساعت: 21:22

من تا به حال 5 بار فیلم را دیدم. یک بار به خاطر این که ببینم خودشه! 4 بار دیگه هم به خاطر این که بفهمم تو فیلم چه اتفاقی می‌افته!

 

نویسنده: ضحاک ماردوش                  پنج‌شنبه 4 آبان 1385 ساعت: 23:05

کی این مردم عقده‌ای ایران میخوان یاد بگیرن که زندگی شخصی هر کسی مربوط به خودشه من نمیدونم! به جرات میگم 70% پسرای ایرانی حداقل یک بار شونه دوست دخترشون رو گرفتن! حالا خوبه یکی ازتون فیلم بگیره بعد بیاره بده دست بابا، ننون تا جیگرتون حال بیاد؟ در ضمن این چیزی جز یه شباهتنیست.خبرش رو هم  میتونید از اینجا http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgاز خبرگزاری شهروند مطالعه کنید: بیخودی هم شایعه درست نکنین.آبروی مردم رو هم بیخود نبرید! 

 

نویسنده: مهدیس                           جمعه 5 آبان 1385 ساعت: 14:55

چرا اینقدر راحت با آبروی مردم بازی می کنید؟!!!!!! این می تونه فقط یه شباهت باشه.

 

نویسنده:خودم         شنبه 6 آبان 1385 ساعت: 02:30

عزیزان دارندگی و برازندگی...تونسته حالشو برده....می تونی شما هم حالشو ببرین!!!! این خودش هنره ( هنر نهم ) ...تو و اونو با هم تو یه قبر نمی‌ذارن...شماها چرا جوش می‌زنین!!!!                                                                                                         

مرسی                                                          

با تشکر

 

نویسنده: yah30            شنبه 6 آبان 1385 ساعت:2:13

حکایت حکایت اون شتره شده که پرسیده بودن چرا کوهانت کجه.... گَند بخوره به اون مملکتی که سکس و حاشیه سکس اینقدر پیچیده بشه واسش. عالمش میشه لواط کار! هنرمندش میشه سوژه مردم! جوونش هم میفته تو نت دنبال فیلم این و اون. گند بخوره به این مملکت که شده عین آزمایشگاه، ملت هم عینهو این خوکچه‌های آزمایشگاهی!

 

نویسنده : آرسی         شنبه 6 آبان 1385 ساعت: 10:48

منم میگم که این فیلم جعلی هستش. بعدشم همیشه تو کل دنیا از این کارای فنی و مونتاژ‌های زیبا انجام میشه این حالا مونتاژ نیست. طرف شبیه اون بوده. بعدشم فکر کنم کسی مثل این دختر از جایگاه خودش تو این مملکت خوب باخبره و فکر نمیکنم آنقدر خر باشه که حالا با کسی میخواد سکس کنه

داستان

نویسنده:حشری          یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت 15:32

عجب کونی داره این دختره

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073655e38254d1a80e08364735cf17134177e1.jpg جووووووووووووووووووون

نویسنده: چه فرقی می‌کند؟!      یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت: 00:08

آقای حشری چرا این کون رو به این بنده خدا نسبت می‌دهید، هنوز که هیچ چیز اثبات نشده؟! خودتان که دیدید خبرگزاری‌ها تکذیب کردند و این عکس مربع شکل رو که به این خانم نسبت می‌دهند رو فقط یک شباهت دانسته‌اند.

 

نویسنده:حشری          یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت 01:32

اولن شما از کجا می‌دونید که من آقا هستم؟                                                                                                                      ثانین خاصیت جالبی مربع دارد که در مقایسه با مستطیل‌ها که محیطی مساوی آن دارند سطح بیشتری دارد. اگر محیط مستطیل را P بگیریم و بعد مربعی با همین محیط را در نظر بگیریم طول هر ظلع آن مساوی   P/4می‌شود. حالا اگر ضلع این مربع را به اندازه b کوچک و ضلع دیگرش را به همین اندازه بزرگ کنیم یعنی مستطیلی به محیط مساوی مربع به دست آوریم سطحی کوچک تر از سطح مربع خواهد داشت.                                                                                                                                                                             به عبارت دیگر ثابت می‌کنیم که (P/4)2 یعنی سطح مربع بزرگتر است از ( P/4-b)(P/4+b) سطح مستطیل:                                     (P/4)2>( P/4-b)(P/4+b)                                                                                                                                            نامساوی بالا به این صورت در می‌آید:                                      b2----->b2>0 ـ<0

عمل تخلیه گری روانی که در اینجا با دیدن سوژه یعنی اینhttp://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg در کنار فرایندی تحت عنوان تجربه غیر مستقیم آن قدر بزرگ و بزرگ می‌شود که به صورت چنین رویایی  http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073655e38254d1a80e08364735cf17134177e1.jpgمتجلی می‌شود. طی این عمل تمام تلاش اوِ بیننده این است که خالق تصویری تخیلی باشد که از سطح واقعی سوژه بالاتر رود. ای عمل تخلیه گری آن قدر انجام می‌گیرد که در آخر تصویری خیالی و غیر واقعی متجلی می‌شود فرایه قرار داد (P/4)2>( P/4-b)(P/4+b). ترکیبی هیولا مانند که مدیوم خودش را مدیون سه چهار حرفی کینه تجسس غبطه است و ازشان تغذیه می‌کند.  مدیومی که بر قاعده و اصول هندسی خودش پشت پا می‌زند و طی آن فرایند لجوجانه رفتار می‌کند که طی گذشت زمانی و نمایش نمایشی اشکال هندسی و ساختگی‌ای و البته هم محیط خودش مثل این http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpg   از هم متلاشی می‌شود و در ذهنِ ذهن تخیل گر چیزی به جا نمی‌ماند جز تصویری ناقص و سرخورده

http://www.mehranmodiri.com/images/news/m02.gif که به محضِ قرار گرفتن دوباره در مسیر سوژه مادر

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpgبلافاصله خودش را به قیمت نابودی و زوال سوژه بازسازی می‌کند:(       

نویسنده: سید امین   یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت: 01:43

سلام خواهشن عکس مربوطه رو از اینجا بردارین! چیز خاصی برای دیدن نداره با اینکار شاید در پخش شدن بیشتر کمک کنیم.

 

نویسنده: من؛ زن     یکشنبه 7   ٱبان 1385  ساعت: 12:00

در دوره‌ای که باید شش دانگ افکار عمومی پی ماجرای هسته‌ای و نزدیک شدن هر روزه تحریم باشد چه جریان‌هایی از پخش فیلم یک هنرپیشه سود می‌برند؟ جواب به این سوال ممکن است قدری از حساسیت ما که ماجرا را یکسره فمینیستی می‌بینیم بکاهد. به نظر می‌رسد گاهی اوقات برای منحرف کردن افکار عمومی از آنچه در جامعه می‌گذرد، هر کاری صواب شمرده می‌شود. از خاطر نبریم که در مقطعی از تاریخ سیاسی ایران، فیلم اعترافات یک جوان در تهران دست به دست می‌گشت و امروز که در یک بزنگاه دیگر قرار داریم فیلم یک هنرپیشه. شاید این مثال بتواند به مثابه میزان الحراره جامعه نیز عمل کند. ما و کشورمان  به کدام سو می‌رویم؟!             

برای تایید این زاویه شاید بتوان به این استدلال توجه کرد که بخش فیلترینگ در ایران که در همه مواقع بسیار عالی عمل می‌کند چگونه در این ماجرای خاص فقط نظاره‌گر است. چگونه می‌شود شما نام هنرپیشه مورد نظر، سریال محبوب یادشده و ..... را در گوگل جستجو کنید و به هیچ گزینه فیلتر شده‌ای برنخورید. (مطمئنا تا بامداد امروز اینگونه بود)، چگونه است که انواع و اقسام سایت‌هایی که عکس‌های این فیلم را تبلیغ می‌کنند یا امکان دانلود کردن آن را در اختیار قرار می‌دهند به راحتی مشغول فعالیت خود هستند؟ و یا اینکه جمع کردن این فیلم چقدر هزینه بر می‌دارد؟ اگر از این زاویه به ماجرا نگاه کنیم ممکن است نحوه برخوردمان با مسئله نیز تفاوت پیدا کند و قدری از عصبانیتمان بکاهد. 

 

نویسنده: سیامک          یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت:17:52

کاملن با نظرت موافق هستم و به همین دلیل فیلم را ندیدم. سر ما را از این پایین گرم می کنند تا آن بالا هر کاری دلشان می‌خواهد انجام دهند.

 

نویسنده: مانی         یکشنبه 7 آبان 1385 ساعت:18:38

من البته توی این موضوع آنقدرها معتقد به تئوری توطئه نیستم! چرا که متاسفانه حرص و ولع جامعه برای دیدن یه فیلم سکسی یه آدم معروف آنقدر بالا بود که به سرعت خبر و فیلمش همه جا پخش شد و البته متاسف میشه  از خیلی چیزها. جامعه ما به تحریم و جریان هسته‌ای اصلن حساسیتی نشون  نداده که حالا بخوان با یه موضوع حاشیه‌ای افکار رو منحرف کنن. غیز از اینه؟

 

نویسنده:می‌ترسم بگم    دوشنبه 8 آبان 1385 ساعت: 06:51

فکر می‌کنید برای حل معضلی این چنین چه باید کرد ؟ برداشت بدی است قضاوت‌ها خیلی سریع بی رحمانه و شاید هم غیر واقعی است.

 

نویسنده: مریم              دوشنبه 8 آبان 1385 ساعت: 07:01

بابا جان اصلن حرفهای همه شما درست ولی یکی به من بگه اصلن این موضوع چه ارزشی داره؟ اگر دیده یا ندیده عکس العمل نشون ندیم بهتر نیست؟ آخه چرا باید این موضوع مسخره اهمیتش اینقدر زیاد باشه!   لابد نفر بعدی هم میخواد بنویسه که چون سرکار خانوم نه شلاق خورده، نه آقا دستگیر شده ، نه کسی سنگسار شده و نه حبس شده! خودشون از عوامل دولتی هستند و فیلم بازی کردن و مردم رو مشغول! وهزار و یک چون دیگر

 

نویسنده: بدبخت       دوشنبه 8 آبان 1385 ساعت:07:26

راس میگی ها حرفت عجیبتر از خیلی از رفتارهای عجیب دولت نیست!

 

نویسنده: شمسِ تبریزی   دوشنبه 8  آبان 1385 ساعت:16:56

... آمد ب در پای الف افتاد.

گفت: چه آمدی؟

گفت: من شرح تو دهم.

یکی نقطه

_ و آن مهر توست _

همان معنی الف ام.

تجربه می‌گویم.

ت آمد که: دو بر سر دارم دنیا و آخرت را تا ببینم.

ث خود را نیز در گنجانید.

دورتر بود.

ج دو فصل از الف پیش‌تر است

اما کمر بر میان بسته

جهت خدمت

دال نیز دو الف است.....

نویسنده: شهروز        سه‌شنبه 9 آبان 1385 ساعت 03:11

سلام بعید است دست حکومت در پخش این فیلم در کار باشد که چه بسا سال‌ها قبل از دیگران چهره های مشهور نیز فیلم و عکس در سطح کلان پخش شده تنها این بار در پورنو بود قضیه متفاوت است.... در ضمن مطمئن باشید سیستم برای انحراف افکار عمومی راه‌های بهتری سراغ دارد . مثلن گفته‌های عجیب و غریب رئیس جمهور خود نمونه بارزی از این انحراف افکار عمومی است:

( به خاطر اشباح بودن سخنان آقای رئیس جمهور از طنز ، دست نویسنده برای دست کاری و افزودن کلمه‌ای کوتاه بود. اصولن کار پسندیده ای نیست دست کاری کردن کلمات ِ دیگران و رنگ و لعابی زدن، آن طور که خودت دوست داری. آن هم رنگ کردن کلمات آقای رئیس جمهور!)                                                                                                                                                            خبرنگار: رئیس جمهور با تائید گوشت ِ شش هزارتومانی در بازار گفت: در نقاط مختلف شهر گوشت به قیمت‌های مختلفی به فروش می‌رسد. رئیس جمهور که دیروز برای دفاع از عملکرد وزیر جهاد کشاورزی به مجلس آمده بود، در جواب، سئوال نماینده‌ای که پرسیدند: " آقای رئیس جمهور شما گوشت مورد نیاز خانه‌اتان را از کجا تهیه می‌کنید؟ " پاسخ دادند: بنده گوشت خانه را از خیابان (http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   ِ )، میدان (

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073687e909cb01a1580915f86d6442a14cf1b7.jpg  ِ )جنب ( 

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073671a6b7aad7095feb59716e7fd701120294.jpg  ِ )

    ) سوپر گوشت (  ِ

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg ) تهیه می‌کنم!

: آقای رئیس جمهور میشه واضح تر آدرس بدهید؟

: نه خیر

: چرا؟

: چون این مکان و مکان‌های دیگر کاملن محرمانه هستند و می ترسم به شما آدرس بدهم و آقای (  ِ

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg ) صاحب سوپر گوشت (  ِ

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg) از حولش گوشت را گران کند.

: متوجه نمی‌شوم آقای رئیس جمهور!؟ اگر می‌شود روشن‌تر جواب دهید!

: ای آقا... باشه واسه روشن تر شدن قضیه می‌گویم: این که می‌گویند 2 بچه کافی است، من با این امر مخالفم. کشور ما داری ظرفیت های فراوان است. در همین پایتخت خودمان _ طهران _ که می گویند جا برای سوزن انداختن هم ندارد. خودتان کلاهتان را قاضی کنید ببینید چه مقدار جای خالی در این شهر بدون استفاده رها شده است. هر گوشه بدون استفاده این شهر این را به شما پدر و مادران عزیز یادآوری می‌کند که یک یا چند نفر کودک تازه باید متولد شود. این مسئله از چند دو جهت اهمیت دارد :

1 )  یکی از جهت هم افقی هم عمودی: این که ما با زاد و ولد همان طور که امام گفتند تو دهن این غربی‌ها می‌زنیم . این غربی ها چون رشد جمعیت‌شان منفی است، از این امر نگران هسند و می‌ترسند که جمعیت ما زیاد شود ما بر آنها غلبه کنیم به همین خاطر مشکل خودشان را به کشور ما صادر می‌کنند.

2 ) یکی دیگر از جهت افقی : وقتی خانواده‌های ما جمعیتشان بالا برود مثلن راحتر می توانند سوپر گوشت ( ِ  

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg ) را پیدا کنند. خانواده بسیج می‌شوند و هر کدامشان یک گوشه شهر را می‌گردند.

:  آقای رئیس جمهور پس شما باید خانواده پر جمعیتی داشته باشید؟                                                                                     رئیس جمهور در پاسخ به این سئوال افزودند تمام ملت‌، خانواده من هستند. 

نویسنده:یه شادمهر    سه‌شنبه 9 آبان 1385 ساعت:04:03

سلام به یه بدبختی این فیلم رو دیدم! منم فکر کنم خودش باشه‌ها! وقتی این عکس رو باhttp://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg   این یکی

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg  کنار هم می‌زاریم به شباهت‌ها پی می‌بریم. عکس اولی مربوط به فیلمِ یک قدیس گمنام است که هنرپیشه محترم داخلش نقش اول داشته و دومی هم که مالِ این فیلم مخفی‌شِ. نگاه کنید چشماش چه قدر شبیه!!  

نویسنده: سپهر           سه‌شنبه 9 آبان 1385 ساعت:10:28

من نظرات بقیه دوستان رو خوندم. واقعن قضاوت سخته. ولی همه آدمها ممکنه که تو یه مقطع از زندگی با یکی اینقدر دوست باشن و به اون اعتماد داشته باشن که هر کاری که طرف مقابل میخواد یا میگه رو انجام می‌دن. به قول یکی از دوستان مثل پاریس هیلتون میاد با شهامت به خاطر آزادی که اونجا هست راحت حرفشو می‌زنه. یکی هم مثل این بنده خدا هی باید تکذیب کنه تا عواقب بعدی دامن گیرش نشه. سپاسگزارم که به حرفهایم گوش دادید.

 

نویسنده: نیما           سه‌شنبه 9 آبان 1385 ساعت 13:02

من فیلمو دیدم. اصلن معلوم نیست که خودش باشه. تصویر رنگیه و صورتش واضح نیست. دوربینی که فیلمبرداری کردن یا دوربین موبایل بوده و یا دوربینی بوه که کیفیت آن چنانی نداشته. تعجب می کنم این همه براش حرف در آوردن.

 

نویسنده: مریم           چهارشنبه 9 آبان 1385 ساعت 19:36

سلام من نظرات بقیه رو خوندم و واقعا برای خودم و ..... متاسف شدم . من فیلم رو ندیدم و دوست هم ندارم ببینم. فقط چیزی که جالبه خیلی ها برای این بازیگر تعیین تکلیف هم میکنن. مثلن یکی از دوستای من میگفت یا باید خودشو بکشه یا از ایران بره . بابا شما هنوز مطمئن نیستین که خودشه یا نه. حالا هم خودش باشه!عجب.    امیدوارم خدا جواب این بی‌عدالتی رو زودتر بده

 

نویسنده: س                  چهارشنبه 9 آبان 1385 ساعت 20:20

داشتن ارتباط جنسی پسر با دختر گناه نیست. شما خودتان چه میکنید؟ اگر سنتون از 18 گذشته و تا به حال ارتباط سکسی با جنس مخالف نداشته‌اید حتمن به دکتر مراجعه کنید. و اما گناه بزرگ رو کسی انجام داده که زندگی خصوصی مردم را در معر دید همگان قرار داده. این فیلم اگر جعلی باشه یا نباشه، آن خانم هنرپیشه همانقدر انسان محترمه و دارای حقوق انسانی مثل همه مردم. حقوقی مثل حق داشتن یک خلوت برای خودش و یک رابطه با فرد مورد علاقه‌اش ( فقط به شرطی که خیانت نباشه )و...

داستان

نویسنده:ye bande khoda                پنج‌شنبه 10 آبان 1385 ساعت:08:32

‌salam. Film ra dar hali ke chand nafar dashtand negah mikardand be tor etefaghi didam. Bar khalafe khiliha ke motaghedan in axe

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg

     haman khanome honarpishe hast.bar in gomanam ke 100% nemishavad goft ke in

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736691c7757358c4ef7dae5697eba45940232.jpg

 haman ast! Chera ke man barha afraid ra dideam ke mara ba khiliha va khiliha ra ba man eshtebah gerefteand. Omidvaram ke oh

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073671a6b7aad7095feb59716e7fd701120294.jpg

  nabashad. Omidvaram in tor

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736738f704e92c6d25f393d72b87d4bb0420a.jpg

 bashad.chera ke be ghole dostan agar in haman bande khoda bashad dar sorate farar kardan az iran ham dar on soye

 abha ham miofte vasate iranihaye on taraf o in bande khoda

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073687e909cb01a1580915f86d6442a14cf1b7.jpg 

.asir mishe. Be ghoe marof ham az in vare bam oftad ham az on var. omidvaram ke hame ma eshtebah karde bashim

نویسنده:امیر حسین        پنج‌شنبه 10 آبان 1385  ساعت: 12:24

دروغی محض است. این خبر تکذیب شده. دنیای نامردی شده به خدا.... زود میاد واسه آدم شایعه درست میکنن و میرن پی کارشون. متاسفانه رژیم و دولت ما هم منتظر همین چیزاست. خدا نکنه یه همچین سوژه‌ای گیرشون بیاد. بدبخت رو یا میگیرن میکشن. یا شکنجه میدن. یا زندان میندازن. یا... همین الانم به استناد این   خبر

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   هنوز هچی نشده ایشون رو ممنوع التصویر کردن. اگرم اگر اگر اگر اگر اگر فرض بگیریم راست هم باشه... شما آخه به زندگی خصوصی بقیه چیکار دارین؟؟؟ همش دروغه دروغ غ غ ... متاسفم. با تشکر.

نویسنده: دانای کل       پنج‌شنبه 10 آبان 1385 ساعت 17:12

مردم بدبخت با این که می‌دانید و مطمئن هستید که خود این خانم این سناریو رو بازی کرده ولی منکرش می‌شوید. به خودتان دروغ می‌گویید. باید هم چنین کاری کنید چون کم کم دارید پی می‌برید بتهایتان چه آدم‌های کوتاه بینی هستند؟ بتهایتان با این که می‌دانند در کجا و تحت چه شرایطی زندگی می‌کنند ولی آگاهانه در بازی کردن در این نقش جواب بله می‌دهند! و بعد منکر می‌شوند. بتهایتان شجاعت ندارند. درست مثل خودتان!

 

نویسنده: خفن             پنج‌شنبه 10 آبان 1385 ساعت:21:39

مرد موجودی پلی گامی است که در هرروز میلیون‌ها  سلول جنسی پرتحرک بی طاقت و کوتاه عمر تولید می‌کنه که هیچ هدفی جز دویدن به سوی تخمک و ورسیدن به آن ندارند. اسپرم‌های بسیارکوچکی که به چشم غیر مسلح دیده نمی‌شوند و هیچ توشه و اندوخته‌ای برای ادامه حیات خود ندارند. طبیعت زن موجودی مونو گامی است که در هر گاه تنها یک سلول جنسی درشت،آرام، سر شاراز اندوخته و صبور تولید می‌کند که آماده است برای پذیرش و پرورش تنها یک سلول مرد از میان میلیونها اسپرم. به قصد بقای آن و تولید خلقتی تازه در عالم خلقت. اینا رو اول صحبتهای نوشتاریم آوردم که بگم پسری که در فیلم می‌بینیم مثل بقیه مردها است. او اصلن برایش مهم نیست که دختر عاشقانه دوستش داشته باشه و حتا به خاطرش پاهای او را ببوسد و حاضر شود آگاهانه جلوی دوربینش قرار گیرد. او فقط گریه می‌کند. تازه گریه‌اش هم به خاطر پسر است تا پسر هم یادش بیاید او هم می خواهد از این هم آغوشی لذت ببرد. فقط گریه است که به داد دختر می‌رسد و چند دقیقه ای در کار پسر خلل وارد کند. دقایق هر چند کوتاهی توجه پسر را معطوف به خود می‌کند. تا او به خواسته خود _ هر چند ناچیز _ برسد. گرفتن بوسه‌ای از پسر و توجه.

 

نویسنده: بازاریاب             پنج‌شنبه 10 آبان 1385 ساعت: 24:00

سلام عزیزم . وبلاگ جالبی دارین. اگه دوست داری از طریق وبلاگت درآمد داشته باشی و پولدار بشی حتما یه سری به وبلاگ من بزن. مطمئن باش ضرر نمی‌کنی.

 

نویسنده: فرید                جمعه 11 آبان 1385 ساعت: 12:00

ناکرده گنه در این جهان کیست بگو آن کس که گنه نکرد چون زیست بگو

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg . امیدوارم حرفهای خیلی از کسایی که نظر دادن باور نکنی چون نگاه ها و حرفهای خیلی از اونها در شرایط خاص مثل خنجری میشه که تو قلبت پیچ میخوره (خودمم طعمشو چشیدم ) وقتی ناراحتی خیلی خوشگلتر میشی مثل این عکس جدیدی که ازت گرفتن

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg حزنی که تو چهرته وصف نشدنیه منو یاد خیلی چیزا میندازه. کاش می شد زمانو عقب جلو کرد

نویسنده: باران   شنبه 12 آبان 1385 ساعت: 00:03

3 روز قرص اعصاب خوردم. 3 روز  اشک ریختم. حتا از عزیزترین مرد زندگیم بیزار بودم. و 3 روز در هم شکستم چون فقط سه روز است که این فیلمو دیده‌ام که ایکاش هیچ وقت ندیده بودم. اشک‌های معصومانه این دختر

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg  فقط صداقت و عشق را بیان می‌کرد و نگاه ظالم آمیز این ناجوانمرد

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg تنها رذالت را! هر روز به تلخی با خودم می‌گویم: کاش دنیا رنگ دیگر بود....... کاش می شد کاری کرد یا حتی به مردها فهموند قدر صداقت را بدونن. تمام لحظاتی که یک زن برای یک مرد تحمل می‌کنه سرشار از احساساته. حتا اگه در قالب سکس باشه. من اینبار نظرم را به عزیزترین مرد زندگیم تقدیم می‌کنم و امیدوارم یک جا یک روز یه جوری این نظرو بخونه و بدونه: گر چه به قول خودش من خیلی وقتها مثل زهر تلخم! _ اما یادش باشه من این همه سال با عشق تمام تلخیهای خودش رو هم تحمل کردم _ و باز با تمام وجود باری برای این بازیگر

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg آرزوی نجات می‌کنم و باز..... کاش دنیا رنگ دیگر بود.

نویسنده: بی سیم چی    یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت:00:09

مرده شور اون فرهنگ چند هزار ساله تونو ببره.شمایی که ارزشتنو توی تلویزیون جستجو میکنین.جامعه نخبه کش! این هنرپیشه

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg  سکس کرده یا نکرده یه پفیوزی فیلم خصوصیشو پخش کرده. یه سری حیوون و پفیوزتر هم فیلم خصوصی رو میکنن نقل محفلشون بعد میان داد سخن سر میدن که سکس خوبه یا بده. همه هم که معلم اخلاق هستن. ایشون خودکشی کرد. این جا نوشته و تایید کرده http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   الان هم بیمارستانه. حالا برین با خیال راحت پز فرهنگ لجنتونو بدین.

نویسنده: مازی استمراری   یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت:10:33

سلام من توی وبلاگم داستان می‌نویسم. شاید یه داستان هم در این رابطه بنویسم. اما باید یه خبر بد بهتون بدم. خانم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ    متاسفانه دست به خودکشی زده‌اند. و این چیزی جز صحه گذاشتن به این مسئله نمی‌تونه باشه که کاره خودشه

نویسنده:محمد.شین      یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت:11:00

حاجی اگه ریگی به کفشش نبود خودکشی نمی‌کرد

 

نویسنده:یک روسپی    یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت:11:16

به نظر من این خانم این کار رو بی منظور انجام نداده و همینطور که خودکشی کرد باید می‌مرد. چون اگر خودش بوده یا نبوده تا آخر عمر نمیتونه حرفای مردم رو تحمل کنه به خصوص خانواده! خبر خودکشی توسط رئیس مرکز اطلاع رسانی نیروی انتظامی تکذیب شد. این اولین خبر رسمی‌ای هست که درباره این موضوع منشر می‌شود:

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ  

نویسنده:هیدوک    یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت:16:33

زهرا خانوم اتفاقیه که هر روز داره میفته دوست داشتی شیطونی کنی/ ولی تو خودت متوجه حضور دوربین بودی واسه یه هنرپیشه دوربین محضر چشم بیننده‌ست اینِش بَده که میدونستی اینو....من و خیلیهای دیگه هم شاید اینکار رو بکنیم ولی جهانیش نمیکنیم اونم با اطلاع!! ولی اینها که گذشت/ تو ذهنت باشه که همه ما اقلا یه بارش رو داشتیم/ به روی خودمون نمیاریم/ پس غمت نباشه....بیا گناه ندارد.... به هم نگاه کنیم
و تازه داشته باشد.... بیا گناه کنیم

 

نویسنده:یکی          یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت: 17:45

نه....نیست....یه منبع معتبر ( سایت خبرگزاری نمیدونم چیچی ) گفته نیست... بعدم مگه دیونس خودش از خودش فیلم بگیره در حالی که می‌دونه براش سنگین تموم میشه؟ نه....نیست....

 

نویسنده:اهم اخبار          یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت: 19:50

خبرگزاری  معتبر ِ نمیدونم چی چی:  فیلم سکسی‌ای که به دروغ شایعه شده است متعلق به بازیگر معروف خانم  جیم. جیم است ، کذب محض است. خبرنگار خبرگزاری نمیدونم چی چی با بیان این مطلب اعلام کرد که شنیده شده است بعضی از جریان‌ها که اداره هشتم سازمان گسترش فرهنگ و علوم پویا خانم جیم . جیم را ممنوع التصویر کرده و فیلم‌های در نوبت نمایش  مانده  " جیم. جیم‌ها به بهشت می‌روند! " ، " اگر می تونی جیم جیم رو بگیر! " و kill jim jim " " را در حالت تعلیق در آورده‌. این در حالی است که بخشی از فیلم مذکور، توسط خود زنی فیلمبرداری می‌شود که شباهت عجیبی با خانم جیم.جیم دارد.این زن جیم.جیم نما در طول فیلم یه کلمه هم صحبت نمی‌کند و در حین سکس هیچ مدرک معتبری را دال بر جیم جیم بودن‌ش ارائه نمی‌کند. و این مسئله خود گویایه کذب بودن فیلم مذکور است.

خبرنگار، نمی دونم چی.چی می‌افزاید: طی روزهای گذشته آمار فروش  اسنک ذرت و سیب زمینی  جیم.جیم هیچ تغییری نکرده است و کارخانه اسنک سازی جیم.جیم تولید انواع اسنک خودش را حتا افزایش داده است و این مسئله هم دلیل دیگری بر کذب بودن فیلم مذکور است.

قاف.قاف خبرنگار خبرگزاری نمی‌دونم چی.چی پس از ساعتها تلاش لحظاتی پیش موفق به گفت گو با جیم.جیم اصلی شدند؛ وی در این تماس اعلام کرده، که فیلم مذکور جعلی است و از منتشر کننده این فیلم جعلی شکایت خواهم کرد.

خبرنگار خبرگزاری نمی‌دونم چی.چی همین که خواستند از خانم جیم.جیم سئوال کنند که:

مردم جیم. جیم دوست چگونه متوجه مارک جعلی این جیم جیم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ از این جیم جیم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ شوند که ایشان ارتباط را قطع کردند.

نویسنده: جیم.دال     یکشنبه 12 آبان 1385 ساعت   19:57

ببینم رفقا شما انتظار داشتین طرف بیاد بگه جیم.جیم تو فیلم خود جیم.جیم هستم. زندگی خصوصی جیم.جیم یه به کسی مربوط نیست؟ بابا اینجا که انگلیس نیست. معلومه میگه من جیم. جیم. نبودم. ما تو مدرسه دست تو دماغمون میکردیم معلمه گیر میداد میگفتیم کار ما نبوده! حالا این فیلم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ  پورنوی این خانم هنرپیشه

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ  اومده بیرون توقع دارین چی بگه؟ چیزی که اینجا مجازاتش کم کم ممنوع الکار شدن و شلاق خوردن و حبسه. بیخیال رفقا! بعدشم فیلم پورنو برای دیدنه. پس این دیگه ربطی به زندگی خصوصی نداره. حالا اگه پارتی و مهمونی و لااقل شب اول زفاف بود یه چیزی.اما این فیلم با این حالت برای دیدنه. مرده شور خودتونو ببره با ارزشاتونو.

داستان

نویسنده:  Mr.z            دوشنبه 13  آبان  1385 ساعت 02:33                                                                                                

من ساده‌تر به این ماجرا نگاه میکنم. هر اتفاقی که آن روز (یاشب) در آن اتاق افتاده و روی این فیلم

http://www.mehranmodiri.com/images/news/m02.gif  ضبط شده است هیچ ارتباطی به دیگران ندارد چون خصوصی تر، بی ارزش تر و احمقانه‌تر - چون هر چیزی قابل ثبت نیست که بعدا خاطره بشود - از آن است که این طور نقل مجلس خاص و عام شود. ولی یک چیز از این ماجرا نمایان می‌شود و آن این که با آدم های بیماری طرف هستیم که برای آرام کردن عطش ظاهرا سیری ناپذیر هوس‌هایشان از هیچ چیز حتی ورود به حریم خصوصی دیگران و بی حیثیت کردنشان ابایی ندارند. فرقی هم نمی کند که چه کسی باشد.برای این آدمها دیدن جفت گیری حیوانات یا روابط خصوصی انسان‌ها هیچ فرقی نمی‌کند و هر دو محملی هستند برای فرونشاندن یک چیز که همان حس تنوع طلبی آدم‌هاست که ببینند جفت گیری فلان آدمی که بارها دیده‌اندَش با خودشان چقدر تفاوت دارد. و مگر جایی هم برای حریم خصوصی دیگران باقی مانده است؟؟ این اتفاق

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   محک خوبی بود برای خیلی‌هایمان که حداقل ببینیم آیا در حد ادعاهایمان هستیم یا نه. که دیدیم خیلی‌ها از طبقات مختلف اجتماع آن نبودند که می نمودند و چه بت‌ها شکسته شد برای من از آن‌هایی که آدم می‌پنداشتمشان. اخلاق چیزیست که مدت‌هاست دراین جامعه مرده است و به نظر من این آخرین چیزیست که قبل از نابودی و انحطاط کامل یک جامعه در آن از بین می‌رود. راستی گفتم آدم‌ها....!!!

نویسنده: بیمار            دوسنبه 13 آبان  1385 ساعت: 08:59                  

جانا سخن از زبان ما می‌گویی!
چشم چرانی ی جمعی ملت ایران عبارت درستی است که در پس خود درد بیشتری را نهفته دارد... voyeurism همتایی برای scopophilia ! که متاسفانه در همه فرهنگ‌های پزشکی یک ناهنجاری روانی است! محدودیت‌های مردم در ایران و عادت به تظاهر کردن در این محیط باعث شده گاهی حتی کمبودهای خود را فراموش کنند و گمان کنند آن طور که می‌نمایند هستند ...هیجانی که به هر دلیل و به هر عنوان از مردم گرفته شده در زمانی اینچنین بروز می‌کند و مردمی که دم فرو برده بودند با به دست آوردن سوژه‌ای بدون توجه به آبرو و شخصیت یک انسان و با به یاد بردن حیطه‌های خصوصی جنجالی را به پا می‌کنند و دیدن این فیلم را http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   وقیحانه به هم توصیه می‌کنند...و چقدر زننده بود برایم وقتی زنانی از "زشت!"بودن چنین عملی برایم با لذت تمام می‌گفتند... کسانی که خود در پس زندگی ظاهری‌ان پنهانی‌ای فراوان دارند... ای کاش دمی به حیطه‌ی خصوصی خودمان می‌اندیشیدیم همگی ... شاید در برابر گَندی که از پس نهانهایمان بر می‌خاست این فیلم هیچ نبود ... همانهایی که با چشمانی بی‌رحم و زبانی بی‌پروا به حریم خصوصی یک انسان تجاوز کردند... بیماران... این بیماران نفرت انگیز...

نویسنده: سین. سین. اصفهانی   دوشنبه 13 آبان 1385 ساعت 09:00

چی بگم؟ شماها این جا چی می‌گید؟ عجب داستانیه؟ کجا زندگی می‌کنیم که به خاطر این مسئله طبیعی همه گوش به زنگ خبر تازه‌ای هستیم و دست به کار می‌شویم چیزی کشف کنیم...کجا زندگی می‌کنیم که عادی‌ترین کار ِآدمی،  یک نفر را به تیمارستان و دیگری را پای حلقه‌دار می‌کشاند... کجا زندگی می‌کنیم که مردهایش در همه مراحل زندگی رو به رشدند و از عضو شریفشان غافل نمی‌شوند و دست به توجیهشان هم خوب است...آخه گناه دارند کودکانی هستند با ابعاد بزرگ و سیبیل کلفت ...جیز نیستند می‌شود دست بهشان زد...چرا این قدر بد مانده‌ایم.. ؟چه جالب!! این جا سرزمین عجایب است...توجه توجه...این جا مردها از این که فیلم پورنو ببینند و ارضا شوند احساس سالم بون می‌کنند..بشتابید بشتابید...این جا بدجوری به وجود زنان شبیخون می‌زنند...بد جوری لاف روشنفکری می‌زنند...این جارا مردهامان گلستان کرده‌اند و یک بیلاخ به قوم لوط و امثالهم داده‌اند..... آدم وقتی تو مملکتی مثل این جا که هیچ قانون و عرف و حتی سنتش با معیارهای هیچ کجای دنیا جور در نمیاد زندگی میکنه.میبینه که این جا

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ جزیره‌ای است در کهکشان!!... دست روی دست گذاشتن فرهیختگان و  روشنفکرها و فاضلان این مملکت که همگی وب و سایتی هم برای خودشون دست و پا کردند و در مقابل این قضیه مثل میت برخورد کردند .... روشنفکرهایی که خاک به چشم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ  می‌پاشند و از روشنفکری پیپ کشیدنش رو یاد گرفتن و کافه نشینی را. بعد هم در مورد حقوق زن‌ها حرف می زنند و شب ( آن کار دیگر ) می‌کنند.

نویسنده: یک روشنفکر         دوشنبه 13  آبان  1385 ساعت 12:01

خب....چیزی که دستگیر من شد این بود که برای اینکه بگیم چیزی بیماریه، لازم نیست پزشک باشیم

و برای اینکه بگیم بیماری نیست، بهتر کار رو به پزشک بسپاریم.

نویسنده: سید          دوشنبه 13 آبان 1385 ساعت 14:18

آقا قرآن می‌فرماید لا تجسسو . سلام محضر مبارک برادران و خواهران مسلمون خودم. به خدا قسم انسانها خدا را فراموش کردن. دیروز فیلم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   امروز فیلم

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ     فردا فیلم ما! این افراد که با آبروی بندگان خدا بازی می‌کنند جواب خدای حق را چه می‌خواهند بدند. مگر امام خوبان علی میدان دیده را ندیده نگرفت. امام صادق مگر نفرمود آبروی مومن از کعبه بالاتر می‌باشد؟ بنده امروز از این جریان

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   با خبر شدم. فقط خدا می‌داند چه قدر سوختم. همین کارها را می‌کنید تنها دشمنان به ریش ما بچه های شیعه خنده می کنند. از خدای حق برای این بازیگر صبر مصلحت دارم.. بابا مرد باشید. این خانم یه دختر شیعه می‌باشد. و در سینمای انقلاب اسلامی خدمت می‌کند؟ چشم دیدن ندارید. خدا انشاالله نقشه این افراد را فاش خواهد کرد؟ با سپاس از شما برادران و خواهران ایمانی. خدا خیر دهد شما عزیز را.

 

نویسنده:ف.ر              دوشنبه 13 آبان 1385 ساعت:19:21

سلام. علاقه جامعه به ساختن شايعه خطرناك است. تا زماني كه در تلويزيون، سينما و خبرها هيجان وجود نداشته باشد، جامعه احساسات خود را از هر طريقي كه شده مثل این

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/30736503ba09fc83a25ff2cb0ac875aaf025847.jpgِ   تخليه مي‌كند. چنان كه چند سال قبل شاهد بوديم چگونه مردم چرخ‌خياطي‌هاي سينگر را باز كردند و داخل آن به دنبال الماس مي‌گشتند و بانك مركزي مجبور شد اطلاعيه‌اي مبني بر تكذيب اين شايعه منتشر كند. زماني كه در زمستان 81 خبر خنده‌دار و غيرواقعي درباره كج شدن برج‌ميلاد را نوشتند، هرگز فكر نمي‌كردند كه روزنامه‌ها، وب‌سايت‌هاي خبري و شبكه‌هاي راديو، تلويزيون مطلبي به آن مضحكي! را باور و سپس منتشر كنند. شايعه كج شدن برج‌ميلاد تا حدي در ميان مردم تقويت شد كه يكي از شبكه‌هاي خبري معتبر غرب نيز اين خبر را با جديت اعلام كرد و ماجرا چنان جدي تلقي شد كه دفتر يكي از سازمان‌هاي بين‌المللي مستقر در تهران نيز قصد تشكيل كميته بحران درباره اين موضوع را داشت. به دنبال اين اين رخدادها، يك مطلب طنز به مهم‌ترين شايعه خبري در چند سال اخير تبديل شد. ساكنان اطراف تهران، به تاكسي به اتوبان همت مي‌آمدند تا برج را تماشا كنند و اهالي منطقه گيشا نيز با مركز فوريت‌هاي پليسي 110 تماس مي‌گرفتند و مي‌پرسيدند كه آيا بايد خانه‌هايشان را ترك كنند، يا بمانند. در واقع مردم دوست داشتند اتفاق بزرگي در حال رخ دادن باشد؛ حتي اگر مجبور باشند خانه يا شهرشان را ترك كنند.

 

                                                                                       ×××

 

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073624fdac1f7cc609bf9955bbedd24a55b843.jpg

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg جان.سلام. ما همكلاس و هم مدرسه بوديم زماني. كاش دوباره ببينمت به خاطر اولین نمايشگاه‌ عکست خوشحالم. موفق و سلامت باشي.

آینه ، Jun 30, 2007 در ساعت 00:14 PM

وقتی سی دی شما را دیدم همان وقت جلوی چشم دوستام شکستمش وامیدوارم شما را در فیلم‌های جدید ببینم. در مورد این نمایشگاه عکس هم بعد نظر می‌دم. الانِ که کارت اینترنتم تمام بشه. بای

سیامک ، Jul 3, 2007 در ساعت 03:15 PM

من کاری به این نمایشگاه عکس خانم هنرپیشه ندارم و مثلن در مورد این عکس

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg که اینجا واسه نمونه گذاشتین نمی‌خوام صحبت کنم اما: مردم نه چندان محترم ايران!! بس كنيد اين همه ياوه سرايي هاتون رو در خصوص دفاع از پاكدامني و عفاف يك دختر معصوم! و بيگناه!ديدن فيلم اين حاج خانم 4ميليارد تومان گردش مالي داشته و همين شماها مردم شريف بوديد كه اين گردش رو درست كرديد !!با شناختي كه از روانكاوي اين مردم شريف دارم اگر همين فردا يك فيتم ديگه از يك هنرپيشه زن ديگه بياد قيمت بالاتري حاضريد واسش بپردازيد!!اين خانم هم حماقت كرد كه اجازه داد ازش فيلم بگيرندلعنت بر اين رفتارهاي توده وار و موجي كه اين مردم متظاهر با آن خو گرفته‌اند                        

  پويا ، Aug 27, 2007 در ساعت 08:17 PM

 

ببخشید کدوم فیلم؟ چه هنر پیشه‌ای؟

میشه یکی بگه جریان چیه؟!

استپان تروفي موويچ ورخونسكي Aug 27, 2007 در ساعت 08:19 PM

 

 

برای نظر دادن این پسورد

http://www.uploadhouse.com/fileuploads/3073/3073666abf3352e409c55953d47362b787f040c.jpg را وارد کنید

داستان

 

                     

                                                                      WANTED POSTER TO APPEAR IN BERLIN   

وقایع اتفاقیه ( 3 )

                                از شما چه پنهان یک مونولوگ طولانی

                                            

                                                            به دو جنوبی؛ سهیل زمانی و محسن اکبرزاده

 

با خود قرار گذاشته بودم که شروع به نوشتن داستانی کنم در مورد دختری که چند روزی است باهاش آشنا شدم و از شما چه پنهان در این مدت کوتاه بدجوری با هم عیاق شدیم. بوسه، پیاده روی، سینما، پارک، کوه و کلی کارهای چند حرفی و یواشکی که در هیچ قالب‌بندی چند حرفی نمی‌گنجند... بگذریم ... اصلن آن شب هم که در پارک در زیر درخت نارنج بر روی نیمکت چوبی در کنار همین دختری که ذکرِ خیرش بود نشسته بودم داشتیم در مورد همین گذشتن بحث می‌کردیم و او می‌گفت که آدم‌ها باید گذشت داشته باشند و من هم در مورد فوائد بگذریم در ادبیات ( به خصوص داستان‌گویی )  صحبت می‌کردم که باید با احتیاط ادبیات گذشتگان را خواند و گذشت و از چخوف گذشتم و بحث به آنجا کشید_ با این پیش فرض_ که اگر سانسور را به عنوان یک عامل برای گذر از دوران گذار قبول کنیم، چه راه‌کارهایی برای گذشتن از آن وجود دارد که با کمترین لطمه اثر ادبی از زیر تیغ تیز ممیزی بگذرد که رسیدیم به جناب ادبیاتچی محترم روس «استپان تروفي موويچ ورخونسكي» در مورد توصیه‌های طلایی ایشان در مورد سانسور صحبت کردم و حقی که ایشان بر گردن نازک‌تر از مو ادبیات این مملکت دارد و این که نباید از کنار اسم ورخونسکی به راحتی گذشت... که امواج تلفن از راه آسمان گذشتند و صدای موبایلم بلند شد. صدای مردانه آن طرفِ خط صدای گرمی داشت و حسابی احوال‌پرسی گرمی ‌کرد و هی که گذشت فهمیدم دایی‌مِ. از فرودگاه زنگ می‌زد. گفت که تازه رسیده و شماره تلفن من رو از مادرم گرفته. البته صداش رو تغییر داده و خودش را یک دوست قدیمی من معرفی کرده. گفت که اگر می‌توانم بروم فرودگاه دنبالش. دایی‌م از دارِ دنیا فقط همین یک دانه خواهر رو داشت و تمام کس و کارشون را توی جنگ از دست داده بودند. آنقدر حول شده بودم که یادم رفت دوست دخترم را که عادت به رساندنش داشتم به خا‌نه‌اش برسانم و خداحافظی کرده نکرده  از دمِ درِ پارک تاکسی دربست کردم به طرفِ فرودگاه.  فکر می‌کردم توی حراست فرودگاه باید دنبالش بگردم با دستبندی بر دستش. اما برعکس اون چیزی که فکر می‌کردم و برعکس اون چیزی که خودش فکر می‌کرد برای پیدا کردنش زیاد به دردسر نیفتادم. از شما چه پنهان که دایی‌م در زمانی که موهاش مثل الان یک دست سفید نشده بود عضو یکی از گروه‌‌های انقلابی بود. و چند ماه قبل از به قول خودش زیر و رو شدن مملکت زده بود بیرون و توی همه این سالهای خودش و ما توی این توهم گذشته بود که اسمش تا قیوم قیامت از تویِ لیست ورود ممنوع‌ها پاک نمی‌شه! حالا چی شده بود که بدون هیچ گیر و بندی بندِ ساک رو دوش، پاسپورتش را مهر زده بودند و بعد دمِ درِ فرودگاه کنار سه تا ساک بزرگ دیگه یک ساعتی معطل من بشیند و با خیال راحت سیگار دود کند، بر ما پوشیده بود؛ شاید به نوعی همان حرف دائی باشه. به سیگارش پک زد و گفت: «گذشت زمان همه چیز رو پاک می‌کنه اِلا خاطره‌ها رو. خاطره‌هایی که همه چی رو پاک می‌کنن اِلا خودشون رو. بگذریم... خوب دایی تو چه کارها می‌کنی ماشالا بزرگ شدی آخرین باری که دیدمت تازه رفته بودی مدرسه و سر و کارت با قلم پاک کن بود الان سر و کارت با چیه؟ » ( لبخند؛ استارت یک خنده بزرگ )

برایش تعریف کردم که معاف شدم به خاطر بابا که تو جَنگ مُرد و بعد رفتم دانشگاه و حسابداری خوندم وسطش ولش کردم و زدم تو ادبیات و ... گفت کشک و لبنیات و ( هر دوتامون خندمون رفت تو آسمونِ نزدیک فرودگاه با یه هواپیما که اوج می‌گرفت )

آن روز دایی یه پولِ قلمبه داد به راننده تاکسی تا توی شهر هی تاپ بخوریم. صورتش رو چسبونده بود به شیشه و بخار از دهنش مثه یه گلوله برف می‌نشید روی شیشه. دلم براش ‌سوخت و بعد فکر کردم چرا دلم باید براش بسوزه؟ هر چی فکر کردم کمتر به نتیجه رسیدم و ترجیح دادم بدون هیچ دلیلی فقط دلم براش بسوزه. همین طور از زیر گذر و رو گذر می‌گذشتیم؛ از خیابان‌های شلوغ و خلوت. از چراغ‌های قرمز و سبز. از کافه‌های شلوغ با شیشه‌های بخار گرفته. از سی دی فروش‌های کنارپیاده‌رو. به سینما بزرگ شهر که یه صفِ طولانی واسه گرفتن بلیط کنارش راه افتاده بود رسیدیم. دایی سرش رو بر گردوند و از اون نگاه‌های خیره به من کرد و گفت:

«چه خبره؟ اتفاقی افتاده.»

برایش گفتم که بعد از بیست سال یه فیلمساز قدیمی که همه فکر می‌کردن مرده دوباره فیلم ساخته. بعد خواستم جلوی دایی کمی ادای روشنفکری در بیارم. باد انداختم توی سینه‌ام و گفتم: « اینجا بر عکسِ همه جا صف بستن با ندانستن ارتباط مستقیم داره.» از شما چه پنهان خودم بیشتر از دایی با جمله‌ای که گفتم حال کردم. چون دایی بدون توجه به من،  از شیشه سمتِ راننده سیگارش را که تازه روشن کرده بود انداخت بیرون و زد پشت سر راننده و گفت:

« دور بزن آقای راننده می‌ریم سینما.»

خاطره سرکسیان که به خاطر قولی که بهش دادم به همین نام خطابش می‌کنم تعریف می‌کند که اون شب دل تو دلم نبود. بیشتر نگران تو بودم تا دایی‌ت. یه سیاسی‌چی بعد از بیست سال خودش با پای خودش بیاد تا همه کس و ناکسشو احضار نکنن ول کن نیستن! فکر می‌کردم حتمن تو رو هم باهاش گرفتن. زنگ که زدم گفتی با دایی هستی و همه چیز رو به راهه، خیالم راحت شد و گرفتم خوابیدم. خواب بدی دیدم. خواب دیدم تو سینما نشسته بودیم و من طبق معمول سرم بیشتر به خوردنی‌ای گرم بود تا خود فیلم، و تو، توی خواب هم میخِ پرده سینما شده بودی. به غیر از من و تو کس دیگه‌ای توی سینما نبود. ( حتمن یه فیلم هنری بود ) همه چیز خوب پیش می‌رفت تو فیلمت رو نگاه می‌کردی و من به ساندویچ ژامبون تنوری گاز می‌زدم که حس کردم دستت داره تو دستم آب میشه. مثه یه تکه برف. دستت از لای دست مشت کرده‌ام می‌چکید. روی پرده سینما خودم رو دیدم که شده بودم یه سکانس فیلم؛ تک و تنها وسط صندلی‌های خالی. می‌ترسیدم سرم رو برگردانم طرفت و ببینم نیستی. پرده عریض هنوز منو نشان می‌داد که بلند شدم و دویدم. پشتِ سرم یه موج دریا از توی پرده عریض راه خودش را گرفته بود و به طرفم می‌آمد. می‌دویدم. هر چه بیشتر می‌دویدم متراژ سالن سینما عریض و طویل‌تر می‌شد. آخرین بار که سر برگرداندم دیدم نشستی سر جات و میخ فیلم روی پرده بودی.

خاطره تعریف می‌کند که آن شب از خواب که پریدم زنگ زدم بهت. نگاه ساعت که کردم دیدم نیم ساعت بیشتر در خواب نبودم. زنگ زدم تلفن‌ت خاموش بود.

توی سالن سینما نشسته بودیم و سالن پُر و پُر تر می‌شد. دایی از این‌که می‌دید بیشترِ‌ تماشاچی‌ها دختر و پسرهای جوان هستند که سنشون به آخرین فیلمِ فیلمسازِ بیست سال غایبِ هم نمی‌رسه شگفت زده بود. می‌گفت این یعنی اعجازِ سینما. خندیدم و گفتم  تازه کجاشو دیدی. بعد خواستم زنگ بزنم مامان تا بهش بگم که برادرش اومده که دایی گفت: « ولش کن. این همه سال ازم بی خبر بوده این چند ساعته هم روش. مثه بچه آدم موبایلت رو خاموش کن تا فیلم ببینیم.» خاموش کردم.  کمی پر رو بازی در اُوردم و ازش سئوال کردم این چند سال را چه جوری گُذرونده؟ زن نگرفته؟ دایی خیره نگاهم کرد و بعد سرش رو برگردوند طرفِ پرده عریض سینما و این چند سال غیبت خودش را این طور تعریف کرد:

جنگ که شروع شد به عزیز لوله کش گفتم داری می‌یای برو از خونه آبادانیِ ـ که کلیدش پیشش بودـ‌ هر چی که بوی اون جا رو بده همرات بیار. عزیزِ آبادانیان بود و لوله کش گاز. تا اون ورا پیداش شد یه هف ماهی طول کشید. دیدمش نشناختمش. موهاش سفید سفید شده بود و مثه یک عکس مرطوب شده بود که رطوبت مثلِ خوره افتاده بود به فیسِش. اون قدر گفتیم و گفتیم که دهن‌امون کف کرد. حرف‌امون که ته کشید رفتیم سراغ سوغاتی‌ها؛ یه مشت عکس نیم سوز که یا سر نداشتند یا پا یا صورت. بعد که دید رفتم تو لَک دست کرد از ته ته چمدون یه لوله در اُورد به این اندازه. ( دایی دو تا دست‌هایش را به فاصله یک وجب توی هوا نگه داشت.) بوش کردم. بوی منگ می‌داد. بو راه افتاد و بردم قهوه خونه مسموس، بو می‌رفت ته ته مخم و من همین طور می‌رفتم ته ته جاهایی که بیست و یه عمر خاطره ازش دور شده بودم؛ بوی گیس که همه جا بود و هیچ جا نبود. خیابون شاپور مغازه خیاطی عَلو و بخار اتوهای سنگین و گندش. به نوحه‌های محرم و ته ته حنجره بخشو. می‌بردم به بازار لختی‌ها و پهلو زن عرب‌ها و کنارِ جارو عربی‌ها پهنِ زمینم می‌کرد. به تاکسی تلفنی جویدر و لای صفِ ماشین‌های شولیت براق که کیپ تا کیپ هم ایستاده بودن. لای باخسم‌های میدون. بین زبانِ قولوهای قِشنگ. توی پیچ و خم‌های بوارده و زیرِ پوتین‌های چرمی عرق کرده بابام در یه صبح شرجی، یه ظهر شرجی، یه عصر شرجی،‌یه شبِ شرجی.

تا هفت ماه بعد از آخرِ جنگ کم کم همه خاطره‌ها با موهای سفید دورم جمع شدن. یه هو چشم باز کردم دیدم سیزده تا تو یه پانسیون فسقلی هی دور هم می‌چرخیم. زنم صاحب همان پانسیونی بود که توش زندگی می‌کردم. خودش طبقه پایین زندگی می‌کرد. یه زنِ سوئدی که هیچ کاری به جز این که ساکت بشینه یه جا و روزنامه بخونه بلد نبود.( البته من بارها بهش گفتم که این خودش کم کاری نیست.) از صبح تا شب سرش تو روزنامه‌ها بود. عشقش صفحه حوادثِ روزنامه‌ها بود. از پول اجاره دوازده پانسیونی که از پدرش بهش ارث رسیده بود، روزگار می‌گذروند. اولا وقتی به قول خودش دلش برای زندگی تنگ می‌شد می‌اُمد پیش من تا براش یه مونولوگ طولانی تعریف کنم. کم کم عاشق همین بوهایی شد که برایت گفتم. بعد پیشنهاد داد که در ازای هر شب یک مونولوگ بودار برابر با اجاره پانسیون. منم دیدم بد نیست. با چندرقاز پولِ دکتر کیشیک توی او پی دی دخلم به خرجم نمی‌خوره. می‌نشستیم روی کاناپه او همون طور قهوه برای هر دو تامون می‌ریخت و من برایش تعریف می‌کردم از قدیم قدیما. بعضی جاها هیچ چی تو ذهنم جا به جا نمی‌شد و الکی یه چیزهای تعریف می‌کردم. یه چند ماهی همین طور گذشت تا یه شب همون طور که دالی رو که خودم درست کرده بودم داشتم می‌خوردم حول خورد توی خونه. لبش رو گذاشت روی لبام و بوسیدم. بعد صورتش رو کشید توی هم و گفت این بوی چیه از دهنت می‌زنه بیرون؟ ( ها ها ها ) بهش گفتم سیر. بعد  سه بار گفت سیر سیر سیر. بعد خندید و گفت من که ازت سیر نمی‌شم و می‌خوام که با هم ازدواج کنیم. به همین راحتی ازم خواستگاری کرد ( ها ها ها ) از اون شب به بعد من شدم شهرزاد قصه گویی که توی تخت خواب نمور، توی حمام، توی رستوران، توی آشپزخونه ...  برایش داستان‌های گذشته را تعریف می‌کردم.

بعد که سر و کله رفیق‌های قدیم یکی یکی یکی پیدا شد خود به خود محو شد. هر جور سعی می‌کردم، اونو یه جایی توی یه عکس بزرگِ سیزده نفره مرطوب جا بدم، نمی‌شد. می‌نشست یه گوشه‌ای و خودش این طور نشان می‌داد که سرگرم خواندن روزنامه‌ هس. این شروع اعتراضش بود. بعد که دید راه به جایی نمی‌بره بازی در اُورد. می‌خواست هر طور شده اون خاطره‌ها رو اون بوها را متعلق به خودش کنه. من فقط می‌دونستم یه نقشه‌ای داره. یه روز که با رفقا هم لب تر می‌کردیم، هم لب‌تر می‌کردیم با صدای بلندی هیجان زده گفت:

شماها همتون متهم سیاسی هستین؟

رفقا می‌گفتن چی می‌گه؟

گفتم :می‌گه شما همتون متهم سیاسی هستین؟

دوازده تا سر با هم سرشون رو تکان دادن یعنی مثلن آره.

خنده ریزی گوشه لبش نشست. و دوباره خودش و سرگرم روزنامه خواندن نشان داد.

همان شب که توی رختخواب کنار هم خوابیده بودیم پرسید که دلم می‌خواد دوباره مثلِ اول خودمن باشیم و خودمون؟ سرش رو که به سمت سقف خیره بود مثه یک عروسک به طرفِ خودم چرخاندم و زل زدم توی چشمهای آبی‌اش.

دستم رو زودی کنار زد و گفت: « بر می‌گردن، چون من می‌گم، چون تو بدون من هیچی، چون من تو رو دوست دارم. »

بعد نشست لب تخت و صورتش رو توی دو تا دستش گرفت و زد زیر گریه. ( دائی خنده ریزی کرد: هه، هه، هه. )

هی تو هق هقِ گریه‌اش می‌گفت: «من به بوهای تو عادت کردم.»

چند روزی با هم قهر بودیم. شب‌ها دیگر کنار هم نمی‌خوابیدیم. او توی اتاق خودمان صبح تا شب سر خودش را یک جوری گرم می‌کرد و من توی مجلسی با رفقایم سرگرم بودیم. یک روز صبح از خواب بیدار شدم و دیدم یکی از ما کم شده. بقیه را بیدار کردم. هیچ کدامشان نمی‌دانستند آن یک نفر کجا رفته. تا شب منتظر ماندیم اما خبری نشد. تا یک ماه بعد هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شدم می‌دیدم یک نفر از ما کم شده. نمی‌دانستم کجا باید دنبالشان بگردم. یک روز چشم باز کردم و دیدم دوباره من موندم و یه خونه دلگیر. خونه‌های فراموش شده همیشه چهره غمگینی دارند.  انگار هر کدامشان با رفتنشان یک تکه از خانه را برده بودند. زنِ صاحب پانسیون که در تمام این مدت کمتر از اتاقش بیرون می‌آمد، دوباره مثل روزهای اول می‌نشست پیش من که برایش داستان‌های بو دار تعریف کنم. دوباره شروع کردم از اول داستانهای قبلی را تعریف کردن. زندگی‌امان درست مثل روز اول شده بود او به اشتیاق گوش می‌داد. فقط یک چیزی این وسط، یه چیز بودار، مثل موریانه، شروع کرده بود روح مرا جویدن. رفقا من چه شده بودن؟ چند ماهی از غیبت ناگهانی و تدریجی رفقایم می‌گذشت. کم کم خودم را قانع کرده بودم که هر کدامشان به دنبال سرنوشتشان رفته بودند و یک جایی توی این دنیا روزگار می‌گذراندند. همه چیز توی این مدت مثل سابق بود، زندگی‌ام بیش از پیش بدون هیچ جاذبه و هیجانی پیش می‌رفت. درست همان لحظه که فکر می‌کنی همه چیز خیلی عادی و بی منظر است ناگهان در نصفه‌های شب درست زمانی که از عملیاتِ تَر شدگی، بدنت کرخت شده و فقط دوست داری به نقطه‌ای ثابت زل بزنی یا نقطه‌ای متحرک را دنبال کنی، تا آن نقطه تو را  ببرد به ته ته جایی ناشناخته. آن نقطه متحرک و سیاه درست در شبی زمستانی در اتاق خواب بزرگترین پانسیونِ زن سوئدیِ که کنارش دراز کشیده بودم و به دیوار روبرو زل زده بودم از کنارم بلند شد و راه خودش را از زیر ملافه سفید گرفت و لخت و پتی طوری که سرش جلوتر از پاهایش حرکت می‌کرد بو ‌می‌کشید و کورمال کورمال به دَمِ پنجره رفت و از آن بالا خودش را پرت کرد پایین.

دایی می‌گفت که تا چند دقیقه فقط نگاهم توی قاب خالی پنجره ماند. بعد خرت و پرت‌هایش را داخل یک چمدان ریخت و بلافاصله به اورژانس زنگ می‌زند. دایی تعریف می‌کرد:

در خونه را بستم و تا هفت روز اون دوروبرها پیدام نشد. روز هفتم رفتم خونه. در را پُلمب کرده بودند. به پشت خانه رفتم که یک انباری متروک پر از لوله‌های به در نخور و اکسید شده بود. تو تمام عمرم اون همه لوله ندیده بودم؛ نقره‌ای رنگ در اندازه‌های مختلف. بوی تیزِ آمونیاک مانع از آن می‌شد که بیش از چند ثانیه آنجا بایستی. توی همین چند ثانیه جسد مردی رو دیدم از توی چند تا سوراخ روی بدنش خون می‌چکید بیرون. سرش تا گردن زیر لوله‌ها دفن شده بود. کشیدمش بیرون و چشمم به چشمهای از کاسه بیرون زده‌اش افتاد که  صفِ مورچه‌ها از گردی چشمهای خالی‌اش تا زیرِ زیر لوله‌ها راه خودشان را باز کرده بودند.

 

 

صندلی‌های سالن پر شده بود. چراغ‌های سالن خاموش شد و فیلم بدون تیتراژ اول شروع شد. مردی با کفش‌های کتانی قرمز توی یک جاده مستقیم و آسفالت شده پشت به دوربین پیش می‌رفت... خلا سیاهی دایی رو کنارم حس کردم. سر برگرداندم دیدم دایی در سیاهی سالن از درِ سالن بیرون رفت. دنبالش دویدم. هر چه بیشتر می‌دویدم انگار متراژ سالن بیرونی سینما عرض و عریض‌تر می‌شد. دایی انگار روی پرده عریض سینما قدم بر می‌داشت و  پاهایش را دنبال خودش می‌کشید. طوری خودش را به جلو می‌کشید انگار دنبال همان بویی می‌رفت که زن سوئدی صاحب پانسیون برایش خودش را به کشتن داد. از در سینما یکراست رفت وسط خیابان. کنار در سینما که ایستادم همه چیز به متراژ اولش برگشت. دیگر می‌توانستم بروم و پاهایم را توی خون‌ی که راه خودش را روی پرده عریض گرفته بود و تا یک متر آن طرف‌تر دلمه شده بود، بگذارم.   

 

                                                           ×××

 

تا دایی رو بردم و با دادن پولِ قلمبه‌ای به مرده شور و گورکن راضی‌شان کردم که مخفیانه توی یه تکه زمین ول کنارِ قبره‌های شهیدها دفنش کنند، دم صبح شده بود. مادرم خواب بود. رفتم توی آشپزخانه و از غذای مونده شب یه دلمه برداشتم و رفتم توی تخت. گاز زدم. آنقدر به سیاهی سقف خیره شدم تا خوابم برد. توی خواب خودم را دیدم که بر روی یک تخت در یک اتاق سفیدِ سفید دراز کشیده‌ام. ملافه‌های سفید و اتو شده و یک بالشت نرم که کاسه سرم داخلش فرو رفته بود. بعد یک نفر که شبیه خودم بود در را باز کرد و سه تا گلوله به طرفم شلیک کرد.

از خواب که بیدار شدم حس می‌کردم یک چیزی گم کردم. انگار یک تکه بزرگ از چیزی که برای من ناشناس بود ازم کنده شده بود. موبایلم را روشن کردم و شماره آرزو را گرفتم. توی ذهنم تمام وقایع دیشب مثل برق می‌گذشت. تا بوق‌های ممتد و با فاصله جای خودشان را به بوق‌های بی فاصله بدهند فکر کردم که امروز تنهایی بروم سینما و توی تاریکی لای صندلی چرمی فرو بروم. از اتاق بیرون رفتم. مامان نشسته بود روی صندلی راحتی‌اش و روزنامه می‌خواند. مادرم از وقتی یادمِ فقط  صفحه حوادث روزنامه‌ها را می‌خواند انگار همیشه مننتظر مرگ یه خاطره خیلی خیلی دور بود. تا چشمش به من افتاد گفت:

« اینجا رو گوش کن! دیشب سینما پایتخت رو آتیش زدن! نوشته کارِ اون ور آبیان».

روزنامه را بست و سرش را به صندلی تکیه داد و توی چشمهایم زل زد. صندلی عقب و جلو می‌شد و از شما چه پنهان نگاه لغزانش مرا برد ته ته تاریکی‌ای که صدای مردانه‌ای مولکول‌‌های هوایش را مرتعش می‌کرد؛ مولکو‌لهای یک مونولوگ طولانی.  

 

میلاد ظریف / آذر 87

 

داستان

 

    

 

 

                                                                                                  Artist Keith Haring                                                              

   وقایع اتفاقیه (2)

                                                       واقعیتِ داستانی

                                                                                       به علی روات زاده

کیالک کیلیکیان که زمانی نام مستعارش از خودِ اسمش طول و دراز‌تر بود و شایسته‌تر است او را به نام اختصاری لیک صدا بزنیم، نویسنده‌ جوانی بود که چند سالی شروع کرده بود، ادبیات معاصر را در فضای مجازی قوت ببخشه. از نظر لیک فضای مجازی پتانسیل لازم برای به وجود آمدن یک ادبیات پویا و قابل تامل را دارا بود. و باز از نظر او در چند سال آینده اینترنت نویسنده‌های بزرگی را به جامعه ادبی معرفی می‌کند. لیک صاحب یک کافی نت بزرگ در مرکز شهر بود و روزانه بین هفتصد تا هفتصد و پنجاه مشتری داشت. در روزنامه آگهی داده بود و دو تا منشی استخدام کرده بود. که یکی مسئول رفع و رجوع کاربران اینترنتی بود یکی دیگه مسئول فروش کارت‌های اینترنت و کارت شارژ موبایل و وسایل نرم‌افزار و سخت افزار کامپیوتر. خودش هم از صبح تا شب پشت میزش می‌نشست و به قول خودش کارهای ادبیات معاصر مملکت را سر و سامان می‌داد؛ یا مجله اینترنتی که راه انداخته بود را آپ دیت می‌کرد که معمولن با مطالب متنوع خودش به قول خودش این عمل خطیر را صورت می‌داد یا در حال ارتباط برقرار کردن با نویسنده‌های نامی و غیر نامی به هر صورتی بود؛ حالا یا از طرق چت و یا ایمیل زدن. برایش اصلن مهم نبود که دیگران نسبت به او چه فکر می‌کنند و عقیده داشت که تا زمانی که حمایتِ دوستان نویسنده شامل حالش شود بارِ مجله را تنهایی باید به دوش بکشد یا به تعبیر خودش تا اون موقع می‌بایست از جیب فرهنگی‌‌اش خرج می‌کرد. تا یک سال که از رایزنی‌های فرهنگی می‌گذشت هیچ چیز قابل گفتنی در زندگی لیک که در طول شبانه روز در کافی نتش می گذشت، وجود نداشت تا آن طور که یکی از منشی‌های چپی کافی نتِ که اتفاقن میزش در امتداد میز لیک سمت چپ قرار داشت، تعریف می‌کند که درست در سالگرد مجله اینترنتی لیک همان وقت که لیک پشت مانیتور آن قدر قوز کرده بود و داشت روی مطلبی به مناسبت اولین سالگرد مجله اینترنتی‌اش کار می‌کرد تحت عنوان «مضرات نبود لینک» ( لینک نام نشریه اینترنتی‌اش بود ) آقای قدم بلند و چهار شانه‌ای وارد کافی نت شد؛ لیک به مجرد دیدن طرف صندلی‌اش را به عقب هل داد و با هیجانی که از توی صورتش نشت می‌کرد جلو مرد غریبه دولا و راست شد. آن روز لیک آن قدر هیجان زده شده بود که زنگ زد به کافی شاپ کنار کافی نت سفارش بستنی مخصوص ژله‌ای داد. مرد غریبه که بعد از رفتنش، لیک او را معرفی کرد آرام آرامشبخشیان داستان نویس و نمایش نامه نویس گمنام شفاهی شهر بود و با این که هیچ کتابی چاپ نکرده بود، اما به قول لیک و به اعتقاد لیک پاشنه درِ ادبیات ما روی او می‌چرخید. آن روز لیک تا ساعتها بعد از رفتن آرام آرامشبخشیان که شایسته‌تر است او را شخصیت بنامیم سر از پا نمی‌شناخت و مدام پشتِ میزش بالا و پایین می‌پرید و دستهایش را روی هم می‌سائید و مدام می‌گفت عجب شانسی. نه من نه آن منشی دیگر دلیل این همه خوشحالی لیک را نمی‌دانستیم و صبر کردیم تا شاید خودش چیزی بگوید که نگفت و به جایش دستور داد که هیچ مشتری جدیدی را نپذیرند و بعد از آن که پنج، شش تا مشتری کارشان تمام شد و یکی یکی رفتند به ما هم گفت که می‌توانیم برویم. تازه اول صبح بود که پشت سر ما کرکره مغازه را کشید و از داخل قفل کرکره‌ را انداخت. آن روز ما( من و آن یکی منشی ) تا ظهر توی پارک نزدیک کافی نت نشستیم و ریز به ریز اتفاق‌‌هایی که قبل از خوشحالی بیش از اندازه لیک رخ داده بود را بررسی کردیم. روشن بود که تمام این هیجانات همگی بعد از دیدار تصادفی با شخصیت بود. ولی پیش خودمان فکر کردیم که دیدن یک نویسنده معروف این همه بالا و پایین پریدن نداره؟ تازه اگر معروف بود چرا ما تا به حال اسمش را نشنیده بودیم؟ در ثانی حتا بیش از یک سلام و احوالپرسی گرم از طرف لیک و بعد دادن پوشه‌ای از دست نوشته‌های شخصیت جهت تایپ به لیک و بعد یک خداحافظی گرم باز از طرف لیک همه حکایت از آن داشت که هیچ چیز هیجان انگیزی در لا به لای این سطرها وجود ندارد و یا اگر وجود داشت مَستور بود و ما از آن بی اطلاع. آن روز بعد از آن که به نتیجه نرسیدیم هر کدام به طرف خانه‌امان رفتیم و تصمیم گرفتیم از فردا دوباره توی صفحات نیازمندی این روزنامه اون روزنامه دنبال کار بگردیم.

ناگفته پیداست که دیگر نمی‌توان از زبانِ دو منشی کافی نت در روایت داستان استفاده کنیم. چون آن طور که دو منشی پیش بینی کرده بودند دیگر آن کار برایشان کار نمی‌شد؛ چون شب همان روز لیک باهاشون تماس گرفته بود که به علت تغییر دکوراسیون تا چند ماه کافی نت تعطیل است و آنها می‌توانند به سراغ یه کار جدید بروند.

مغازه‌دارهای اطراف کافی نت تعریف می‌کنند که فردای آن روز روی یک تکه کاغذ که پشت شیشه کافی نت چسبانده شده بود خوانده بودند که به علت تغییر دکوراسیون کافی نت تا اطلاع ثانوی تعطیل می‌باشد؛ ولی تا چند هفته بعد از آن که صاحب کافی شاپ بغل کافی نتِ لب به روایت گشود خبری از سر و صدای تیر و تخته و گچ و سیمان و آهن و بلوک نبود؛ صاحب کافی شاپ این طور تعریف می‌کند که چند هفته‌ای از تخته شدن در کافی نت لیک گذشته بود که یه روز صبح لیک تماس می‌گیرد و سفارش یک لیوان آب پرتقال با یک قاش بزرگ کیک خامه‌ای می‌دهد. صاحب کاف شاپ اذعان دارد که لیک چند بار بر قاش بزرگ کیک تاکید می‌کند. البته خودِ ایشان کیک و آب پرتقال را برای لیک به کافی نت نبرده و مسئول این کار پسرک پانزده شانزده سالی است که چند ماهی بود از روستا برای کسب درآمد آمده بود به شهر. پسرک که از ترس پدر و مادرش که نتوانند پیدایش کنند اسم و رسم خود را عوض کرده و صاحب کافه او را جوات مخفی صدا می‌زند برای صاب کارش تعریف کرده که بعد از سه بار سنگ انداختن به شیشه بالای کافی نت سر و کله لیک پیدا شد. در شیشه‌ای کافی نت را باز کرده و از لای یکی از لوزی‌های کرکره کیک و آب میوه را برداشته و یه نفش سر کشیده و پشت سرش کیکُ یه لقمه چپ کرده. آخر هم گفته که پولش رو بزارن به حساب. آن طور که جوات مخفی گفته سر و شکل لیک به هم ریخته بوده و ریش و سبیلش به طرز نامرتبی توی صورتش پخش شده بود. چشمهاش قرمز قرمز بودن و دست به کمر راه می‌رفته. جوات مخفی قسم خورده که دیده بوده وقتی یواشکی از پشت شیشه‌ لیک رو می‌پایید که چه طور از پله چوبی ته مغازه بالا می‌رفت، یه چیز درازِ قهوه‌ای رنگِ پر مو از توی پاچه شلوار لیک زده بوده بیرون. البته صاحب کافی شاپ حرفش رو باور نکرده و به او گفته که خیالاتی شده است. دو سه بار دیگه هم لیک بازم سفارش آب پرتقال و یک قاش بزرگ کیک شکلاتی داده بوده که بازم جواد مخفی سفارش رو برایش می‌بره و بازم گفته که دیگه مطمئنِ لیک دُم در اُورده بود. یه دُم که هر دفعه کلفت و کلفت‌تر می‌شد با رگه‌هایی قهوه‌ای و پُر مو‌تر. حتا بعد که دیده بود صاحب کافی شاپ به حرفهاش خندیده، فردای اون روز یه نقاشی کشیده و اُورده و گفته بود که دُم لیکِ.

یه چیز دراز و قهوه‌ای رنگ و رگ به رگ که از توی رگه‌های قهوه‌ای سوخته  و سفید خط‌های تیز تیزی مثه علف هرز سبز شده بودند. متاسفانه در مورد چند و چون ماجرا و شناسایی آن دُم نمی‌توانیم از پسرک کمک بگیریم چون دو روز بعد از این جریان پدرِ رَئول رِئال‌لاشاییان ( همان جوات مخفی خودمان ) بعد از گشتن‌ِ بسیار بالاخره پسرش را، که طبق عادت چند روز‌ه لیک داشت برایش کیک و یک لیوان آب پرتقال می‌برد، جلوی کافی شاپ گیر می‌اندازد و دوباره می‌بردش به ده خودشان که اطلاعات کافی از آن مکان در اختیار هیچ کس نیست. البته صاحب کافی شاپ قضیه دُم و آن نقاشی را توهمات جوات مخفی می‌داند و که بر اثر آلودگی شهر از گازهای سمی ایجاد می‌شود و این گونه بر روستاییها که عادت به استنشمام هوای پاک دارند اثر می‌گذارد.                 

آن طور که آقای صاحب کافی شاپ می‌گوید آن روز فراموش کرده سفارش‌های لیک را برایش ببرد و تا چند روز بعد هم هیچ تماسی از طرف لیک به کافی شاپ گرفته نشد. سه روزی بر همین منوال می‌گذشت تا سر و کله مردی که صاحب کافی شاپ از آن به نام مردِ دم بریده نام می‌بُرد در کافی شاپ پیدا شد که ما هم به همین نام او را می‌شناسیم و می‌خوانیم. البته مقصودِ صاحب کافی شاپ از مردِ دم بریده این نبود ‌که واقعن مرد دمش بریده بود بل‌که زیرک‌ی مرد مدنظرش بود. صاحب کافی شاپ که علاقه شدیدی به گفتن و گفتن و گفتن در مورد همه چیز و همه کس دارد و می‌توانیم او را آقای می‌گوید خطاب کنیم، می‌گوید که یک روز حدود ساعت نه صبح که کافه خالی تر از هر روز همان ساعت بود آقایی وارد کافه شد و روی صندلی نزدیک پنجره نشست. طبق معمول کاری منو کافی شاپ را بردم بزارم سر میز که دستم و گرفت گفت بنشینید... باهاتون کار دارم. جا خوردم. بعد که نشستم زل زد توی چشمهام و گفت: می‌تونم یه داستان براتون تعریف کنم؟ شستم خبردار شد: گداهای دم بریده. بهش گفتم ببین من گوشم از  این حرفها پره. جا خورد گفت من که هنوز حرفی نزدم؟ گفتم نگفته پیداست که یه داستان سوزناکی می‌خوای تحویلم بدی که آخرش خوب فوتِ آبم. نمی دونم بچت زنت مادرت خواهرت برادرت بابات یکیشون مردن یا دارن می‌میرن وُ ... اِ تو از کجا می‌دونی؟ دستش برام رو شده بود یا شاید فکر می‌کردم دستش رو شده. پیش خودم فکر کردم از اون دم بریده‌هاست. همین که اْومدم چیزی بگم پرید تو حرفم و منم همش به خاطر یه چیز دم مانند توی ذهنم که بالا و پایین می‌پرید و خودش و دمشو محکم می‌کوبوند به مخم و انگار می‌گفت مغلوب نشیا! می‌پریدم تو حرفش و صدامُ بردم بالا. نمی‌دونم چه قدر گذشت که دیدم سر تا پا گوشم. انگار مغازه رو پلمب کرده بودن که سر و کله هیچ مشتری‌ای پیدا نشد. خودم رو دیدم که یه گوشِ گنده شده بودم که روبروی مرد دم بریده رو صندلی نشسته بود. اول ذهنم خالی خالی بود مثه اتاقِ انتظارِ فرودگاهی که مرد دم بریده داخل باجه اطلاعاتش نشسته بود و توی میکروفن اسمِ مسافرهای پرواز را با مکثی طولانی صدا می‌زد. گفت که پدر و مادر خواهر و برادر و زن و بچه‌اش رو تا دمِ حراست سالن انتظار بدرقه کرد و بعد همون طور که پیاده می‌رفته فقط دیده بود که هواپیما پرید و اون قدر نگاش کرد تا گم شد. تعریف می‌کرد: شب تا صبح چشمم به آسمون بود و گوشم به زنگ تلفن که زنگ بزنند بگن ما آرام نشستیم و یکی یکی باهاشون حرف بزنم و آخر سر که گوشی رو پسرم می‌گیره ازش بپرسم آسمون اون جا چه رنگیه؟ بگه مثلن الان سیاهِ؛ بعدش او از من بپرسه آسمونِ اون جا چه رنگیه من بگم آبی... روزها می‌گذشت و آسمون رنگ عوض می‌کرد و آسمون منِ سیاه سیاه بود. هیچ خبری ازشون نشد. زنگ زدم به فرودگاه اون جا. کسی جواب‌گو نبود. خودم خواستم برم. دوستم گفت تو زبونشون رو نمی‌فهمی بزار من برم. صبح رفت و تا ظهر نشده برگشت. اول فکر کردم مشکلی برایش پیش آمده که رفتنش کَنسل شده. ولی نه...! یه کتاب داد دستم. گفت برگ بزن؛ زیاده راه می‌خواستیم بریم تو همین انقلابِ خودمون  پشت ویترین پیداشون کردم. برگ که زدم کلی دل و روده ریخت بیرون. شروع کردم یکی یکی صفحه‌ها رو از بالا به پایین خوندن. کتاب رو که بستم اتاق شده بود پر از گوشت و دل و روده. از پدر و مادر و خواهر و برادر زن و بچه‌م فقط یک مشت پوست مونده بود که جاشون رو داده بودن تو صد برگِ کاغذِ پوست پیازی در قطع جیبی. ( این جا که رسید چشماش شده بود پرِ اشک. )

خودم رو دیدم در همان شکل هندسی گوش. صدای مایع غلیظ‌ی رو می‌شنیدم که مثل حلزون آرام از ته ته جایی که برایم ناشناخته بود خودش را می‌کشید بیرون.

آقای صاحب کافی شاپ که همچون آقای دم بریده می‌توانیم نویسنده دومی خطابش کنیم ( فقط به خاطر توصیف دلچسبش در سطرهای بالا ) می‌گفت:

که نویسنده کتابی را از جیب پالتواش در آورد روی میز گذاشت و خداحافظی کرد و رفت. ( کتاب ضمیمه پرونده است )  

                                                             ×××

پیچی اند اکاشفمندیان، بازپرس پرونده کیالک کیلیکیان ( یا همان لیک ) اعتقاد دارد که با عجیب‌ترین پرونده‌ روبرو هستیم. طی تماس یک شخص ناشناس به اداره پلیس و همزمان اداره ممیزی ( یا طبق پیشنهاد دوستان:  اداره هشتم سازمان گسترش فرهنگ و علوم پويا! ) عنوان شده بود که دم یک نویسنده که قرار بود زیاد بجنید را بریده و آدرسِ کافی نتِ لیک را به عنوان محل جنایت در اختیارشان گذاشته بود. بازپرس پرونده تعریف می‌کند:

به محل جنایت که یک کافی نت بود وارد شدیم. کرکره‌های مغازه تا نیمه بالا بود و در شیشه‌ای بازِ باز. در طبقه پایین همه چیز مرتب سر جایش بود. ردِ خون نازکی از ابتدای در ورودی کافی نت بر روی سرامیک کف، راه خودش را گرفته بود تا روی پله‌های که پیچ می‌خورد به طرف بالا. در طبقه بالا به جز نورِ مانیتور که بر روی دیوار افتاده بود بقیه قسمت اتاق تاریک بود. پشت مانیتور لیک بر روی صندلی نشسته بود با چشمان باز سرش بر روی پشتی صندلی خم شده بود. هیچ نشانه‌ای از زد و خورد به چشم نمی‌خورد. انگار که لیک همان پشت مانیتور به خواب فرو رفته بود. در برنامه ورود کامپیوتر با حروف بزرگ فارسی نوشته شده بود:

من کیالک کیلیکیان صاحب کافی نتِ مغناطیس اعتراف می‌کنم که با جرح و تعدیل در داستان‌های آقای نویسنده، که به خاطر ناآشنایی با کامپیوتر آنها را جهت تایپ در اختیار من گذاشته بودند، به اسم خود در مجموعه داستانی تحت عنوانِ اعترافات یک دم بریده چاپ کرده‌ام.

                                                                                                      امضا    کیالک کیلیکیان  

بازپرس پرونده می‌گوید: بر اساس گزارش پزشک قانونی لیک صاحب دم باریک و بلند و پر مویی بوده که بر اثر بریده شدنش با یک جسم تیز و شوک ناگهانی ناشی از آن مرده. ( تا این لحظه هیچ نشانه‌ای از آن دم بریده شده نیست. )

طبق تحقیقات به عمل آمده بازپرس پرونده از بایگانی فرودگاه، آقای نویسنده که سابقه مبارزات سیاسی علیه رژیم داشته ابتدا خانواده خود و یک ماه بعد خود از طریق مرز هوایی به سوئد مهاجرت کرده‌اند. این در حالی است که بایگانی فرودگاه این جا خبر از خوردن مهر خروج بر پاسپورت‌های آنها می‌دهد اما در بایگانی فرودگاه سوئد هیچ نشانه‌ای از ورود نویسنده و خانواده‌اش نیست.

 

آقای صاحب کافی شاپ ( که به درخواست خودش او را نویسنده خطاب نمی‌کنم چون اعتقاد دارد یک عمر باید نوشت تا نویسنده شد ) نظری غیر از نظر من که می‌گویم این حوادث مُحال است، دارد و می‌گوید: مُحال، مُحال است.   

میلاد ظریف / آبان 87

 

داستان

 

                        

    وقایع اتفاقیه ( ۱ )         

                                        وزارت سرگرمیهای بهینه 

 

خبرگزاری قاق: در پی استیضاح وزیر کشور دکتر سرکاریانیان، دفتر رئیس جمهور منتخب طی دیدار غیر منتظره، آقای سرخلوتیان را به عنوان وزیر کشور برای رای اعتماد به نمایندگان مجلس معرفی کردند. آقای رئیس جمهور به دلیل خالی نبودن صندلی وزارت کشور و سهولت کار نمایندگان خاطر نشان کردند که برای جلوگیری از تعویض مجدد وزیر کشور این بار آقای سرخلوتیان را همان طور که در یکی از پارک‌های خلوت پایتخت مشغول تخمه شکوندن بودند کَت بسته یک راست به مجلس برده و ایشان را به نمایندگان معرفی کرده‌اند. رئیس محترم مجلس برای آشنایی بیشتر با آقای سرخلوتیان از ایشان خواستند که در جایگاه مخصوص بروند و در مورد سوابق خودشان مجلس را مطلع کنند. آن چه در پی می‌آید سخنان گزینه معرفی شده آقای رئیس جمهور برای تصدی وزیر کشور می‌باشد:

 

ابتدا باید عرض کنم که بنده را به زور به اینجا آوردند. من سرم تو کار خودم بود که کشوندنم اُوردَنم اینجا. رئیس محترم مجلس از من خواسته که این جسارت را بدهم که در برابر دانشمندانی چون شما اظهار فضل کنم. من نمی‌دانم که این حرف‌هایی که خواهم زد تا چه حد مناسب این وضعیت است.

ایشان برای شناخت نماینده‌ها خودشان را این‌گونه معرفی کردند:

 برای اطلاع شما عرض می‌کنم که من سخت سرم خلوت است؛ صبح نشستن روی این نیمکت پارک، ظهر نشستن روی آن نیمکت پارک، شب  نشستن روی هر دو نیمکت پارک (هر ده دقیقه روی یکیشون)... شاید خنده‌دار باشد برایتان بگویم همه شاکی‌اند ازم که چرا مدام از این نیمکت به آن نیمکت کوچ می‌کنم تا می‌یام جوابی به آنها بدهم سر و کله دوستان شما در اداره منکرات پیدا می‌شود که مگر تو خار مادر نداری که هی از صبح تا شب از این نیمکت به اون نیمکت می‌روی ( با وجود این‌که اونا هیچ وقت جوابی به سئوال من نمی‌دهند که نشستن روی این نیمکت یا اون نیمکت اون هم از صبح تا شب چه ربطی به داشتن یا نداشتن خواهر مادر آدم داره ) تا می‌یام جواب اونا رو بدم مامور پارک همان طور که خودش جواب خودش رو می‌ده هنوز از راه نرسیده می‌پره یقمو می‌گیره  می‌گه: همین خود ناکسشه! زله شدم از بس سوت زدم که این همه نیمکت... چرا رو چمن میشینی؟ هنوز حرفش تموم نشده یکی از اون دور دورا می‌گه بگیریدش نسناس پدر سوخته رو. تمام اینایی که جز همین گروه هستن من به عمرم برای اولین بار بود باهاشون برخورد می‌کردم. اصولن آدم‌های اینجا چشم ندارن ببینند کسی سرش تو کارِ خودشه. چه برسد به من که یک عمر است سرخلوتیان هستم. بعد کمی مکث می‌کنم تا تازه از راه رسیده‌ای اگر مانده حرفش را بزند، بعد که می‌بینم انگار کس دیگری نمانده همین که شروع می‌کنم به نطق کردن آخرین مفتش پارک سر و کله‌اش پیدا می‌شه، ایشان کسی نیستند جز ساغی محترم که از بد حادثه به خاطر پر مشغله بودن کارشان نمی‌توانستند خودشان را زودتر برسانند. ایشان هم طی نطقی آتشین شاکی اصلی پرونده بازِ نامرئی من می شوند: این عمو با این جا به جایی‌های بی‌موقش مخل امنیت من و همکارامِ. معلوم نیست کارش چیه بارش چیه؟ بهش می‌گیم کاری از دست ما بر می‌یاد...؟ هیچی نمی‌گه و هی سرش رو می‌خارونه؟ ما هی بیشتر شک می‌کنیم پیش خودمون می‌گیم بیچاره شاید نداره! بهش می‌گیم عمو نسیه هم کار می‌کنیما؟ بازم از این نیمکت یه صدایی در می‌یاد از این عمو هیچ! با رفت و آمدهای مشکوکش این جا، این پارک رو بدنام می‌کنه.

خب اینها همه دلیلش اینه که من بیش از اندازه سرم  رو خلوت کردم. شاید می‌گویید چگونه؟ ولی قبل از آن باید داستانی تعریف کنم که به نوعی منجر به سرخلوتیان ( یا به تعبیری سرگذشت خلوت من شد.) پدرم آدم فرهنگی و با سودای بود و با وجود بار سنگینی که با مرگ ناگهانی پدرش بر دوشش افتاد ( خُورد و خوراک هفت خواهر و برادر قد و نیم قد برای کسی وقت و انرژی نمی‌زاره ) توانسته بود همه خواهر برادرهایش را به سر و سامان برساند و خودش هم تا درجه فوق دیپلم توانست ادامه تحصیل دهد. بعد طی یک مصاحبه توانست به استخدام وزارت ثبت و احوال در آید. پدرم هر وقت حرفی برای گفتن نداشت یادآوری می‌کرد که تمام آدم‌ها را جدی بگیر. فرقی ندارد تو چه جایگاهی باشند. تنها در این صورت است که یاد می‌گیری کوچکترین کارهایت را با جدیت انجام دهی. و همیشه برای مثال از آن مصاحبه کننده در اداره ثبت و احوال صحبت به میان می‌آورد که او تا قبل از وقوع انقلاب و ناپدید شدن ناگهانی‌اش در آن اداره کارش همین بوده. پدرم طی سالها حضورش در اداره خودش را به عنوان یک کارمند جز خدمتگذار و نمونه به همه ثابت کرد. بعد هم انقلاب هم پدرم همچنان کار خودش را انجام می داد و با وجود این‌که همه یک جورایی سعی می‌کردند رنگ عوض کنند و آنقدر در این کارشان افراط می‌کردند تا در سرگردانی بین رنگ اصلی و فرعی‌شون کور رنگی بگیرنند و بقیه را سیاه کنند، او همچنان همان کارمند خوش نام قبل از انقلاب رنگ‌ها بود. و این درست آن زمانی بود که به دستور آقای خمینی شروع کرده بودند از زحمت کشان انقلاب قدردانی و تقدیر کردن. از اداره سازمان و احوال هم پدرم را دعوت کردند به مراسمی که در آن از او به عنوان کارمند ساعی و نمونه تقدیر شود  که البته هیچ وقت پدرم پا به آن مراسم نگذاشت؛ چون اعتقاد داشت کاری بیش از وظیفه انجام نمی‌دهد و هیچ کاری شاقی انجام نمی‌دهد. گذشت تا این که پدرم دیگر مثل گذشته سر ساعت به خانه نمی‌آمد. شب‌ها دیر می‌آمد و یا اصلن به خانه نمی‌آمد. حتا زنگ نمی‌زد تا ما ( من و مادرم ) از نگرانی در بیاورد. فکر می‌کردیم سر پدرم آن  قدر کار ریخته که فرصت نمی‌کنه سرش را بخارونه. چه برسد به ما زنگ بزند. و از این که چنین انتظارات بی جایی از پدر داشتیم، از خودمان خجالت می‌کشیدیم. این‌ درست زمانی بود که کشور در جنگ به سر می‌برد. و از قرائن هم پیدا بود که پدرم حسابی سرش شلوغ است. و باز بیشتر از خودمان خجالت می‌کشیدیم. مادرم همان سالها در همان خجالت کشیدن‌ها مُرد. این زمانی بود که حرف‌های ناجوری از در و همسایه به گوش‌مان می‌رسید. زن‌های همسایه تا سرشان خلوت می‌شد می‌آمدن در خونه و به بهانه گرفتن چیزی شروع به نیش و کنایه می‌کردند. البته نه من نه مادرم تا موقعی که زنده بود چیزی از اون حرف‌ها دستگیرمون نشد. یک هفته بود که از پدر خبری نمی‌شد. به اداره‌اش هم که زنگ می‌زدیم یا گوشی رو بر نمی‌داشتند یا می‌گفتند که پدر مشغول کار است و نمی‌تواند صحبت کند. و ما این بار پیشِ همکاران بابا از خجالت آب می‌شدیم. یکی از آن شب‌ها به محض این‌که گوشی تلفن رو گذاشتم سر جاش زنگ در خانه را زدند. با این که سریع رفتم در رو باز کردم، آدم پشت در سه چهار باری دیگر زنگ در را ممتد فشار داد. آن شب باران می‌بارید. در را که باز کردم فقط دیدم یک جسم سیاه خیس خودش را کشید توی خونه. مادرم تا چادر چاقچول کرد و اومد آن جسم سیاه خیس که با آمدن مادرم معلوم شد زن همسایه چند تا خونه پایین تر است، چند بار جیغ و داد کرد و چند تا کلفت بار من کرد. اون شب اون زن اون قدر با گریه و ناله حرف‌های عجیب غریب زد که بارون بند اومد. من و مادرم تمام وقت به حرفهاش گوش می‌دادیم. آخر سر هم بعد از این که چادر خیسش را مادرم با چادر خودش تعویض کرد گفت: من اگه جای مردتون بودم اسم خودم رو عوض می‌کردم. این که نشد برا این که خودش رو تو دل بالا بالای‌یا جا کنه سَرِ خودش مثه کبک تو برف کنه و نبینه دور و برش چی می‌گذره. آفتاب نزده رفتم اداره بابام. درش بسته بود. اون قدر در زدم تا یکی گفت: کیه؟ نگهبان مرد پیری که از قدیما بابا رو می‌شناخت. دو تاشون تقریبن با هم اونجا استخدام شدن. تا دیدَتم شناختم. تعجب نکرد اون موقع اونجا چه کار می‌کردم. گفت: اومدی دنبال بابات پسر؟ گفتم: هوم. گفت: غیبش زده... الان یه هفت‌َن. برام گفت که ازش نشنیده بگیرم گفت که بابات نخواست بره زیر بار بالا بالا‌یا. قضیه زن همسایه رو پیش کشیدم. گفت: از این زنا زیاد می‌یان این‌جا. از هزار ده کوره می‌یان شب تا صبح می‌شینن اینجا و بچه‌هاشون رو از من می‌خوان. این‌جا فقط من به حرفهاشون گوش می‌دم. همشون یه حرفی می‌زنن. این که بچه‌هاشون رو ما گم کردیم! وقتی گفتم یعنی چی؟ گفت: زیاد تو بَهرش نرو. اون وقت یا گمت می‌کنن یا خودت باید گم شی.

خونه که رسیدم مادرم همون کنار در زیر همون چادر خیس مرده بود.

( صدای همهمه نماینده‌ها یکی یکی بلند شد. )

آقایان اجازه دهید اجازه دهید من تمام این حرفها رو زدم تا بگم ... آقا اجازه بده... تو هم که شدی مثه اون مامور پارک...

 

به گزارش خبرنگار ما آقای سرخلوتیان برای معرفی بیشتر خودش نمایند‌ها را به سکوت دعوت می‌کرد که ناگهان ابتدا با صدای صلوات محمدی نماینده سربندر مواجه شد که به ترتیب با پشتیبانی نماینده‌های سرپل‌زهاب، سر‌خرود، سر‌درود، سر‌عین و سرگه دیگر صدا به صدا نمی‌رسید.

در آخر هم به پیشنهاد نماینده‌ نماینده یکی از سرها پیشنهادی داده شد که قابل توجه دیگر نماینده‌ها واقع شد. طی آن پیشنهاد وزارت کشور جای خودش را به وزارتی تحت عنوان وزارت سرگرمی‌های بهینه می‌داد. آن نماینده برای اطلاعات بیشتر در مورد ساز و کار این وزارت خانه فقط به این نکته اکتفا کردند که آقای سرخلوتیان در این وزارت خانه هر گلی زدند به سر خودشان زدند. آن وقت بود که تمام نماینده‌ها در تائید و حمایت از وزیر منتخب آقای سرخلوتیان یکپارچه فریاد می‌زدند: حمایت حمایت... از سر خلوتیان حمایت.

خبرنگار ما گزارش می‌دهد که نماینده‌ها فریاد می‌زدند و خواستار حضور دوباره آقای وزیر در جایگاه بودند اما هیچ خبری از آقای وزیر نبود که نبود. رئیس مجلس به شوخی اعلام کردند که این بار انگار آقای سرخلوتیان واقعن از خجالت آب شدن رفتن تو زمین که با خنده نماینده‌ها همراه بود. مجلس محترم  تا پیدا شدن آقای سرخلوتیان و ارائه دادن طرح و برنامه‌هایشان واردِ رای گیری برای تغییر وزارت کشور به وزارت سرگرمیهای بهینه شد. در پایان از مجموع سیصد و سی و سه نماینده حاضر در مجلس، سیصد و سی رای در گلدان· انداخته شد. بعد از شمارش آرا طرح تغییر وزارت کشور به وزارت سرگرمی‌های بهینه با حداکثر رای قاطع ـ سیصد و سی رای موافق ـ با اعلام رئیس مجلس، به تصویب رسید.

میلاد ظریف / شیراز / آبان ۸۷

---

·  لابد سه نماینده باقی مانده سرشان به کار دیگر گرم بوده.