!فعلن اسم ندارد

براي روزهاي مبادايي كه سانسور مي‌شود

miladzarif — Sun, 01 Jun 2008 11:27:18 GMT

عكس:عباس كوثري

كتاب براي روزهاي مبادا كه آن طور كه پشت جلد كتاب نوشته شده قرار بوده منتخبي از آثار وبلاگ نويسان ايراني باشد، تبديل شده به محلِ تاخت تاز حضرات سانسور چي. با تمام احترامي كه براي دبير اين مجموعه آقاي محسن سراجي قائل هستم، اما بايد بگويم كه كتابِ براي روزهاي مبادا،كه هيچ، فراخوان اين كتاب در اصل كار بيهوده بوده. اگر قرار باشد آثار ادبي و هنري ( در اين كتاب داستان و شعر ) وبلاگ نويسان ايراني به شكل كاغذي چاپ شود و خواننده هنوز چاپ كاغذي خوان را با آثاري كه در فضاي مجازي نوشته و عرضه مي شود، آشنا كرد كه هدف هم قطعن همين بوده دليل نمي شود كه به هر ياوه گويي و حرف مفت سانسورچي بي خايه تن داد. وقتي حضور مجلات اينترنتي، نشر الكترونيكي و ... به قول شما در پشت جلد كتاب، فضاي دموكراتيك اينترنت، شده است راهي براي دور زدن تيغ تيز سانسور چه لزومي دارد آثار سرزميني سبز و خرم را به برهوت خانه ارشاد برده و تازه عجز و التماس كنيم كه تو رو خدا سر و دست سبزه‌هاي ما را بزنيد تا زودتر به نمايشگاه برسند. به هيچ عنوان قابل درك نيست نويسنده‌اي كه مجوز كتابش را با هزار و يك التماس و خايه مالي ( بخشيد كلمه دقيق تر پيدا نكردم ) جيره خوران اداره هشتم سازمان گسترش فرهنگ و علوم پويا ( اين طور نيست آقاي استپان تروفي موويچ ورخونسكي؟! ) مي گيرد و بعد از چاپ اگر دسترسي به اين فضا داشته باشد در وبلاگ يا سايتش بعد از كمي فحش و دري وري به حضرات ارشاد قستهاي سلاخي شده كتابش را مي آورد كه بله متاسفانه اين قسمت كتاب به مميزي خورد. اگر هم كتاب گنده هاي ادبياتمان باشد ( كه هنوز اين فضا را اخته و بچه بازي مي دانند) كه هر جا مي نشينند از كتاب سانسور شده اشان مي گويند. انگار ديگر دارد مد مي شود و يا شده و من تازه اين تريبون روشنفكرانه ايران را كشف كردم! در همين چند ماه اخير چند تا از اين وبلاگ ها و سايت ها را ديديد كه پي خبر انتشار كتابشان، داستان هاي جدا افتاده و يا سانسور شده كتابشان را كامل منتشر كرده اند؟

سپردن كتابمان براي دريافت مجوز به ارشاد به اين معناست كه بعد از اصلاحيه خوردن يا از انتشاراش جلوگيري كني يا كتابت را به همان شكل سلاخي شده كامل بداني.

وقتي امثال اين نويسنده با اين حرف‌هايش، براي وزارت ارشاد مجوز هر دستكاري و دخل و تصرف را صادر مي‌كند، بايد توصيه‌هاي ادگار آلن پو را جدي بگيري؛ بدون هيچ حرفي. ( اين طور نيست آقاي شهسواري؟!‌)

پیشنهاد

miladzarif — Fri, 23 May 2008 16:04:18 GMT

مجموعه داستان پدر عزراییل فرهاد بابایی که متاسفانه به علت پخش بد آن طور که باید دیده نشد را اگر گیرتان آمد بخرید و بخوانید. تنوع داستانی کتاب آنقدر هست که هر خواننده ای را ساعتها با خود درگیر کند. این مختصر حرف را در همین پیشنهاد تمام می کنم تا با کمال افتخار در آینده ای نزدیک بیشتر و بیشتر به داستانهای این مجموعه بپردازم. جهان داستانی فرهاد بابایی عزیز بسیار ناب است.

برای اثبات حرفم داستان بی نظیر مهرورزان سرزمین موعود نوشته فرهاد بابایی را اینجا بخوانید.

تشييع حاشيه يا چگونگي وضع حمل شعرهاي چند قلوِ سپيدِ استاد خراب

miladzarif — Wed, 09 Apr 2008 13:17:18 GMT

قُل اول

ديدار رهبر انقلاب با شاعران متعهد به تعويق افتاده

مدير فرهنگسرا: در تلاش براي زايش كلمه‌اي هم مصداقُ وزن بح بح

قْل دوم

گشتِ مسعود طوفان در ته دره به دنبال مادر و پدر واقعيش

سيمين بهبهاني: پول صندلي اتوبوس ارمنستان داده‌ام، مي گويند پول ترمز دستي جدا

قُل سوم

تاييد يا رد صلاحيت مهران مسئله اين نيست! دغدغه اين است

خواب جَنت حجت است: ارواح عمه‌‌ام به خواب نه نه ام آمده گفته مهران رد

996 نقاب براي مهران، خواب ضرغامي جدا

قُل چهارم

حاشيه نويسي بر شعر تشييع حاشيه استاد عزلت؛الان

حاشيه نويسي بر قل سپيد سقط شده؛ بعدن جدا

و ديگر هيچ

داستان: تاریخِ مصرف

miladzarif — Wed, 26 Mar 2008 17:19:18 GMT

«خواهر زوئه می‌گفت هر دانه برف با آن یکی فرق دارد درست مثل آدمها که جای همدیگر را نمی‌توانند بگیرند.» برف/خولیا آلوارس

تهران- 7 شهریور 86

سلام فرنگیس

امروز صبحِ زود رسیدم تهران. توی گاراژ، داخل ماشینِ مصطفی نشسته بودم که داداش آمد. ماشینش همراهش نبود. می‌گفت توی گاراژه. مصطفی ما رو همراه خودش تا محل کارش برد. محل کارش کنار فلکه‌ای بود که یک ساعت گنده وسطش تیک تاک می‌کرد. بعدش سه تا اتوبوس سوار و پیاده شدیم تا رسیدیم خونه داداش. راستی آن خانمی که تو گاراژ قزوین مرا به او سپردی، زن نبود. مرد بود. از پلیس راه قزوین که رد شدیم روسریش را که به موهاش چسبیده بود برداشت. بعدش هم حسابی با دستمال رو صورتش کشید. بعد سبیل چسباند. حالم به هم خورد و می‌خواستم عق بزنم ولی خودم را نگه داشتم. وقتی زن داداش مرضیه را دیدم با آن موهای سفید و خنده‌های بدون دلیلش بیشتر حالم بد شد؛ مرضیه کلی موی سفید روی سرش در آمده. نمی‌دانم یکهو چِم شد که عق زدم تو بغلش. می‌خندید و دستاش رو بلند کرده بود به سمتِ دستشویی و حمام. ننه این جا دستشویی و حمامشون یکیه. یه بوی بدی هم می‌ده. بوی تیزی که نمی‌دانم از چی بود ولی حالم را بدتر کرد. شب که کنار امیر‌علی خوابیده بودم باز اون بو می‌خورد زیر دماغم. امیر‌علی می‌گفت ماله اون بشکه‌های سفید و سبزه که توی دستشوییه. ولی من هیچ وقت تو دستشویی این بشکه‌ها را ندیده‌ام. فکر کنم حق با داداشه: امیر‌علی بیش از حد خیالباقه. اصلن بچه‌های این جا همشون خیالباف هستند. آنها هم در مورد بشکه‌های رنگ و وارنگ حرف می‌زنند که شب‌ها راه می‌روند و بوی بد می‌دهند. بعضی‌هاشون هم عاشق آن بشکه‌ها شده‌اند و یکیشون هم که می‌گفت شب‌ها دور از چشم ننه و باباش می‌ره سر وقتِ بشکه‌ها و آنها را بو می‌کنه. می‌گه خیلی بوی خوبی می‌ده. ببخشید مادر این‌ها را برایت تعریف می‌کنم. ولی دلم نیامد برات دروغ بنویسم. راستی سلام من را به همه برسان. دلم برایت خیلی تنگ می‌شود. فعلن عرضی ندارم. این نامه را می‌دهم داداش تا بده به مصطفی که برایت بیاوره ده.

قربانت

دخترت فریبا

تهران- 21 مهر 86

فرنگیس سلام

حالت چطور است؟ دردت به سرم پاهایت هنوز درد می‌کند؟ بچه‌ها چه طور هستند؟ دلم برای ابو دیونه تنگ شده؟ باورت می‌شود؟ نمی‌دانم چرا یکهو یادش افتادم؟ هفت شب پیش داشتم ظرفها را می‌شستم. امیرعلی خواب بود. داداش داشت دم در با یک آقایی حرف می‌زد. داداش هی می‌گفت: «ندارم! به خدا ندارم. سهمیه خودم مگه چه قدره؟ منم زن و بچه دارم.» هر شب یکی دو تا می‌آن دم در و داداش همین حرف‌ها رو تکرار می‌کنه. کلی ظرف بود برا شستن. اول فقط صدایی گنگ و نامفهوم بود. شیر آب را بستم تا صدا را درست بشنوم. فایده نداشت. صدا بلند و بلندتر شد. از آشپزخانه آمدم بیرون. گیج و منگ وسط خانه به دنبال صدا می‌گشتم که داداش از کنارم رد شد و تنه‌ای بهم زد و رفت داخل دستشویی. در دستشویی که باز شد گوشهایم پر شد از صدای زن داداش که داد می‌زد: این منم تو این بشکه‌ها. دست‌های من تو این بُشکن. پاهایم تو این یکی. سرم هم تو اون یکی.

دویدم به طرف دستشویی. زن داداش کف دستشویی نشسته بود و تا چشمش به من افتاد خندید. از اون خنده‌هایی که ابو‌خُله وقتی خاله گل‌بهار اسماعیل رو به دنیا آورد، کرد. همه می‌گفتند اسماعیل مادر زاد کره. همه می‌گفتند اگه ده ما آن قدر پرت نبود، اگه مش‌حسن زنده بود، اگه خروس بانگ برنداشته بود، اگه اگه اگه اسماعیل کر نمی‌شد. داداش از توی دستشویی پرید بیرون و رفت طرفِ در. دست مردی رو که چند دقیقه قبل‌تر داشت باهاش حرف می‌زد، گرفته بود و کشید توی خانه. تو این فاصله مرضیه بشکه سبز و سفید را ریخت رو سر و هیکلش. من پاهایش را چسبیده بودم و التماس می‌کردم که نکن این کارُ ولی اون فقط می‌گفت: می‌بینی اینها پر از مرضیه‌ان. این بشکه‌ی سبزِ دست‌های منه. به سلامتی...

و بشکه رو روی سرش خالی کرد. اون پایین من عق می‌زدم و پاهای زن داداش رو با دو دست محکم چسبیده بودم.

«بدبخت عق می‌زنی. اینها تو هم هستی. تو اینها عقل‌های تو و خاله بهار و سَلمه، تمام هم ولایتیات هست. این بشکه سفیدِ عقلِ توِ. به سلامتی...

و بشکه رو روی سرش خالی کرد. داداش دست مردِِ غریبه رو ول کرد و پهنِ زمین شد. سرش را می‌کوبید به دیوار و می‌گفت: برو جمعشون کن. برو همش مالِ خودت. مردِ همان طور زل زده بود به من و زن داداش. هیچ نگفت تا داداش بلند شد و توی سینه‌اش ایستاد و گفت: مگه با تو نیستم؟ برو جمعشون کن. نمی‌بینی دارن می‌رن تو چاه.

نَنه باورت نمی‌شه که بگم داداش با یه حرکت مردِ غریبه را پرت کرد وسط حمام. بعد می‌گفت باید همشون رو لیس بزنی و با دو دستش خواست دهن مرد را که قفل شده بود، باز کند که چند تا از همسایه‌ها ریختند توی حمام. دست و پای داداش را گرفتند، از حمام بردنش بیرون. زن داداش فقط می‌خندید و موهایش را چنگ می‌زد. آن شب دیگه نفهمیدم چی شد. یک دفعه یادم افتاد به امیر‌علی. تا موقعی که نرفتم توی اتاقش باورم نمی‌شد که تو اون همه سر و صدا خواب باشد. پنجره اتاقش باز بود. سر و هیکلم خیس بود و همان بوی شب‌های پیش را می‌داد؛ خیلی خیلی نزدیک‌تر. کنار امیر علی دراز کشیدم و چشم که باز کردم نه امیر‌علی بود و نه شب.

مادرم، فرنگیس، باید برم دنبال امیرعلی، از مدرسه بیارمش. سر راه هم این نامه را می‌اندازم صندوق پست. به داداش اعتماد ندارم. فکر می‌کنم نامه قبلی را نداده به مصطفی تا برایت بیاوره ده.

دیگر عرضی ندارم.

دخترت فریبا

تهران- 25 آبان 86

سلام فرنگیس

دیروز زن داداش گم شد. مثل همیشه صبح خیلی زود داداش رفته بود بیرون. من نمی‌دونم داداش صبح به اون زودی کجا می‌ره. تاکسی‌اش هم که از روزی که آمدم توی گاراژ پارکه. امیر‌علی را بیدار کردم، ناشتا بهش دادم و بردمش مدرسه. وقتی برگشتم درِ خانه باز بود. زن داداش هم نبودش. تا شب که داداش برگشت هنوز امیدوار بودم که زن داداش برگردد. وقتی برای داداش داستان را تعریف کردم، زد تو گوشم. اول جا خوردم. و گفتم: به من چه. بشین تو خانه مواظب زنِ دیوونت باش. اونم گفت از جلوی چشمش گم شم. الان که فکر می‌کنم می‌بینیم آن سیلی حقم بود. شب‌ها قبل از این که بخوابم داداش به من می‌گفت: صبح که امیر‌علی را می‌بری مدرسه درِ خانه را قفل کن.

یادم رفت؟ یادم نرفت؟! نمی‌دانم! تو این مدت این جا آن قدر چیزای عجیب و غریب دیدم که مَحال نمی‌دانم من در را قفل کرده باشم و زن داداش مرضیه با یک کلید زاپاس در را باز کرده باشد. داداش می‌گه درِ این خانه فقط دو تا کلید داره؛ یکیش دستِ منه یکیش دست خودش. از شما چه پنهان از گم شدن زن داداش زیاد هم ناراحت نیستم. شب قبل از آن روزی که گم شود کنار امیر‌علی دراز کشیده بودم. داشتم به حرف‌های امیر‌علی فکر می‌کردم که ازم پرسیده بود: خاله، اون لباس قرمزت را چه کار کردی؟

همان موقع فهمیدم منظورش کدام لباس است. ولی خودم را به اون راه زدم و گفتم: کدام لباس قرمزه؟

- همان که خیس خیس بود. همان لباسی که باهاش تا صبح کنارم خوابیدی؟

مثل این که همه چی را می‌دانست و من بی‌خود داشتم به اون راه می‌رفتم: انداختمش دور. همان شب از همین پنجره.

امیر‌علی نیم خیز شد و با صدای بلند گفت: نباید این کار را می‌کردی؟ نباید این کار را می‌کردی. و ملافه سفید را کشید روی صورتش و دیگر هیچ چیز نگفت. باران زده بود و هوا بوی خاک ده را گرفته بود. داشتم به سیب‌های بالای ده فکر می‌کردم که یکهو دیدم درِ اتاق باز شد. بلند شدم و فقط جیغ کشیدم. زن داداش بود. یک طناب هم تو دستهایش بود. داشت می‌آمد طرف من و امیرعلی که خوابِ خواب بود. نمی‌دانم چرا تو همچین مواقع امیر‌علی از خواب بیدار نمی‌شه. داداش آمد و دستش را کشید که ببردش بیرون ولی او می‌خندید. داداش هم محکم زد تو گوشش. چشمهای مرضیه توی نور ماه برق می‌زد. اول دلم خنک شد ولی بعد که داداش گریه کرد و گفت: یا خدا شفاش بده یا از رو زمین برش‌دار، دلم برای هر سه‌شون سوخت. فرنگیس، داداش خیلی پیر شده. کلی موی سفید توی سرش سبز شده. فرنگیس من از این جا می‌ترسم. خیلی وقت نیست آمدم، ولی خیلی خسته‌ام. از همه چی این جا خسته شده‌ام. از بوق ماشین‌ها. از نور خیابان‌ها و مغازه‌ها که شب تا صبح روشن هستند. این جا کسی خواب نداره. همه خواب زده‌اند. من هم شب‌ها خواب به چشمام نمی‌یاد. داداش شب‌ها از تو یخچال چند تا قرص می‌یاره بیرون و می‌خوره. همان قرص‌هایی که به زور به خورد زن داداش مرضیه می‌داد و اونم همه قرص‌ها را تو دهنش جمع می‌کرد و بعد تف می‌کرد. داداش می‌گه برای این که شب‌ها خوابش ببره قرص‌ها را می‌خوره. ولی هر شب خودم صدای قدم‌هایش را می‌شنوم. شب تا صبح راه می‌ره و بعضی موقعها چیزهای نامفهومی می‌گه که من هیچی ازشون نمی‌فهمم. فرنگیس این جا کسی نیست که من باهاش حرف بزنم. امیر علی که خیلی کوچک است. تو رو خدا یه کاری کن من برگردم پیشت. دیروز داداش گفت مصطفی را دیده و گفته که تو سلام رسوندی. ازم خواست که اگر نامه جدیدی دارم به او بدهم که او هم بده مصطفی برات بیاوره ده. راستش را بخوای اصلن به حرف‌های داداش اعتماد ندارم. ولی چاره‌ای ندارم. نامه قبلی را که انداختم داخل صندوق پست، پیرمردی که روی صندلی روبرو نشسته بود خندید و گفت: تاریخ مصرف نامه‌ات که گذشته؟

من که نفهمیدم منظورش چیه. تمام مدت روز را به حرفهای پیرمرد فکر می‌کردم. فردا بعد از این که امیر‌علی را رساندم مدرسه، دوباره مسیرم را کج کردم به سمت پیرمرد و صندوق پست. ولی نه خبری از پیرمرد بود نه صندوق پست! به جای صندوق پست یک خانم جوان ایستاده بود. کلی آرایش کرده بود. یک دامن قرمز بلند پوشیده بود درست مثل دامن قرمزی که داداش همان سال اول ازدواجش برایم از شهر سوغات آورد. ولی همه چیش یک کمی عجیب غریب بود. خواستم بگویم که دیروز به جای او یک صندوق پست بود که یک نفر آرام بر روی شانه‌ام زد. سر که برگرداندم همان پیرمرد را دیدم. خندید و گفت: انتظار دیدن من را نداشتی؟ نمی‌دانستم باید چی بگویم. دلم می‌خواست ازش در مورد صندوق پست بپرسم که گفت: ارتباط این چنینی تاریخ مصرفش گذشته. تو آن صندوق پست پر بود از این ارتباط های تاریخ مصرف گذشته. دبلیو دبلیو دبلیو یو؟

و بدون این که دیگه به من توجهی کند با همان خانم جوان ایستاد حرف زدن. شروع کردم به دویدن. من که از حرف‌هاش چیزی سر در نمی‌آوردم. تا خانه داداش فقط دویدم.

فرنگیس،مادرم، یک کاری کن من زودتر برگردم. به محض این که نامه‌ام را خواندی بفرست دنبالم.

دیگر عرضی ندارم.

دختر تنهایت فریبا

تهران- 17 آذر 86

سلام فرنگیس

از راه دور صورت ماه‌ت را می‌بوسم. دیروز مرضیه پیدا شد. داداش کنار یکی از خیابان‌ها پیداش کرده بود. من هنوز ندیدمش. از وقتی که آمده خانه رفته تو اتاق و بیرون نیامده. لباس بلند قرمز من هم تنش بوده. ولی من که از پنجره اتاق انداخته بودمش بیرون! فردای آن روز هم پشیمان شدم. رفتم پایین پنجره ولی نبودش. تمام این‌ها را به داداش گفتم ولی داداش می‌گه خیالاتی شدم. فرنگیس، داداش رنگش مثل چادر تو سیاه سیاه شده. امروز صبح دیر از خواب بیدار شدم. هیچ کس در خانه نبود. نمی‌دانم کی امیرعلی را برده بود رسانده بود مدرسه. درِ اتاق زن داداش بسته بود و روی دسته در لباس قرمزم آویزان بود. ذوق زده شدم و برش داشتم. خیس نبود. دیگه آن بوی را بد هم نمی‌داد. پوشیدمش. روبروی آینه ایستادم و به خودم خندیدم. کمی گشاد شده بود. زن داداش از آخرین باری که دیده‌ایش خیلی چاق تر شده. لباسم یک بوی جدید گرفته بود. زیاد از بوی جدیدی که گرفته بود خوشم نیامد. خیلی خوش بو‌تر شده، ولی نمی‌دانم چرا خوشم نیامد! از این که لباس را پوشیده بودم، از خودم بدم آمد. لباس را از تنم در آوردم. تنم یه بویی گرفته بود. رفتم حمام. یک بشکه سبز گوشه حمام بود. دیشب که رفته بودم دستشویی حتا یک بشکه هم آن جا نبود. رفتم زیر دوش. توی آینه نگاه به سینه‌ام کردم. بهشان دست کشیدم. توی دستهایم جا نمی‌شدند. فکر کنم نسبت به موقعی که از دِه آمدم این جا، بزرگتر شده‌اند. موهایم را دست کشیدم و یاد آن موقعها افتادم که تو موهایم را شانه می‌کردی و بعد گیسشان می‌کردی. یکهو دیدم دستانم پر از مو شده است. باز موهایم را دست کشیدم. با هر بار دست کشیدن به موهایم چند تار مو از سرم جدا می‌شد. کف حمام نشستم و گریه کردم. موها از زیر پاهایم رد می‌شدند و توی راه آب می‌رفتند. لا‌به‌لای گریه‌ام صدای خنده شنیدم. گوش تیز کردم. خنده‌های زن داداش بود. فرنگیس شاید خنده‌ات بگیرد ولی خنده زن داداش بود که از توی راه آب بیرون می‌زد. گوشهایم دوباره پر شد از خنده‌های زن داداش. بشکه سبز رنگ را برداشتم و روی سر و هیکلم خالی کردم. نمی‌دانم چی شد که گفتم: اینها پر از فریباان.به سلامتی...

حمام پر شده بود از خنده. خنده‌های من که از توی دستهایم از توی پاهایم از توی کله‌ام از توی چشمهایم می‌زد بیرون. دیگه صدای خنده زن داداش را نمی‌شنیدم. بیرون آمدم و لباس قرمزم را پوشیدم. دوباره همان بو را گرفت. گرفتم خوابیدم تا الان. هنوز کسی نیامده خانه. فرنگیس خواب دیدم برف اول را آسمان زده. فرنگیس اگه برف بیاد راهها بسته می‌شه. آن وقت من چه کار کنم؟ این نامه را نمی‌دانم چه کار کنم. تا برف نیامده یک کاری کن.

فریبا

تهران- 13 دی 86

فرنگیس سلام

دیشب یکی از هم بازی‌های امیر‌علی مُرد. هنوز باورم نمی‌شه. عصر همان روز با امیر‌علی و چند تا دیگه از بچه‌های ساختمان تو محوطه نشسته بود و بازی می‌کرد و برایمان باز از بشکه‌های توی خانه‌اشان می‌گفت. می‌گفت مامانش با باباش سر این که این بشکه‌ها توی خانه باشند یا نباشند هَمَش دعوا می‌کنند. کنار امیر‌علی دراز کشیده بودم که صدای جیغ شنیدم. تا خودم رو جمع و جور کردم روسری رو سرم کشیدم و از اتاق زدم بیرون چند تا جیغِ ممتد دیگه شنیدم. در خانه باز بود. پله‌ها را دو تا یکی کردم و رفتم طبقه پایین ساختمان. غلغله بود. کلی آدم جمع شده بودند. مردم را کنار زدم. داداش کنارِ درِ خانه همسایه ایستاده بود و سرش را تکیه داده بود به دیوار. دو تا مرد سفید پوش دو سرِ تخت چرخ‌داری را گرفته بودند و به زور از چنگ زن همسایه کشیدند بیرون. زن جیغ می‌کشید و می‌گفت پسرم را نبرید. تخت چرخ‌دار که از کنارم رد شد همان بوی آشنای نامه‌های قبل خورد زیرِ دماغم. پسر روی تخت دارزکش خوابیده بود و ملافه را تا آن جا کشیده بودند روی صورتش که پاهای لختِ کوچکش زده بود بیرون. سرم گیج می‌رفت. چشمهایم روی آدم‌هایی، که دست روی بینی گذاشته بودند و به زن همسایه نگاه می‌کردند، سیاهی رفت. زن لبا‌س‌هایش را جر می‌داد. دو سه تا زنِ دیگه دورش کرده بودند. دماغم، سرم،دستام، چشمام پر بود از همان بو، که انگار تو هر سوراخ این ساختمان مخفی شده بود. پله‌ها را دوباره به طرف خانه بالا رفتم. یک راست رفتم تو دستشویی. شیر آب را باز کردم. سرم را زیرش گرفتم. سر که بلند کردم زن داداش را توی آینه دیدم که پشت سرم ایستاده و سیگار می‌کشید. دودِ سیگارش را به طرفم فوت می‌کرد. صورتش مثل گچ سفید شده بود. بهم نزدیک شد و دمِ گوشم زیر لب گفت: هنوز نامه می‌نویسی واسه نَنَت؟

نذاشت جواب بدم. لبش را روی گوشم کیپ کرد و گفت: این صحنه‌هایی را که دیدی می‌نویسی دیگه؟ عجب داستانیه نه؟ واسه فرنگیس خانوم می‌نویسی که هم‌بازی امیر‌علی بنزین خورد؟ می‌نویسی که پسرک عاشق بشکه‌های رنگ و وارنگ شده بود؟

تو آینه نگاهم کرد و سیگارش را دوباره لای لبش گذاشت و دودش را فوت کرد تو گوشم. نفسم بالا نمی‌آمد. سرش را تکان داد و گفت: گوش‌ت با من هست یا نه؟

سر که برگرداندم، زن داداش نبودش. اصلن از همان اول نبودش. شاید هم فقط تو آینه بود. تو اتاق که رفتم امیر‌علی خواب بود. دیگه فکر می‌کنم امیر‌علی هیچ وقت خواب نیست و همیشه خودش را به خواب می‌زند. کنارش دراز کشیدم و درِ گوشش لالایی خوندم. فکر کردم گوشش به من است ولی نبود. خودش گفت: خاله من گوشم به تو نیست. گوشم به صدای طبقه پایینِ. گوش تو هم با مامان نبود. اگه بود که حتمن آتیش می‌گرفتی. ملافه را کشید رو صورتش و تا صبح گوشهایمان پر بود از صدای گریه زنِ طبقه پایین ساختمان.

فرنگیس الان رادیو گفت فردا آسمون برف اول را می‌زنه. یک صندوق پست است که دو هفته است هر روز می‌رم بهش سر می‌زنم. تا حالا که از سر جاش جُم نخورده. کسی هم سر جاش سبز نشده. تصمیم گرفته بودم این نامه و نامه قبلی را بندازم تو این صندوق. ولی چه فایده برف که بزنه همه راهها بسته می‌شه. فکر می‌کنم خودم بیشتر به این نامه‌ها احتیاج دارم تا تو. ننه من دعا می‌کنم پیش‌بینی آسمون برفی درست از آب در نیاد.

خداحافظ فریبا

تهران - 9/ 11/ 86

سلام خدمت فرنگیس؛ مادر عزیزم

راستش خیلی شرمنگینم. غرض از نوشتن این نامه، این که چند روزی را اگر می‌توانی زمین و خانه میلک را ول کنید بیاید تهران. سهمیه بنزین یک ماه خودم را به مصطفی دادم تا هر جور شده، بیاید دنبالت. آمدنت به تهران فقط به خاطر فریبا است. هول نشو! به جان خودت، هیچ فکر نمی‌کردم آمدنش به این جا باعث شه این قدر به هم بریزه. فکر می‌کردم تو این اوضاع نابسامان می‌تونه کمک من باشه. هر چند، تا قبل از این که آسمون تهرون برفی بشه، کمک دستم بود. ولی نمی‌دونم چرا یکهو حالش تغییر کرد. خورد و خوراکش کم شده. رنگ به صورتش نمونده. چند مرتبه بردمش دکتر. ولی توفیری نکرد. دکتر قرص داد ولی به زور به خوردش می‌دم. شب‌ها نمی‌خوابد و همش کنار پنجره می‌ایستد. دیشب می‌خواست خودش را از پنجره پرت کند پایین. صبح هم که بهش گفتم قرار است تو بیای، مثل دیوانه‌ها رفت کف حمام را لیس زد و هی می‌گفت: «برو بشکه‌ها را از مصطفی بگیر. دماغم و سرم و دستام و گوشام تو اون بشکه‌ها است. حالا همشون سوخت می‌شه. نمی‌خوام فرنگیس بیاد.» بعد هم گریه و خنده‌اش قَروقاطی شد. من که چیزی از حرفهایش سر در نیاوردم. مرضیه هم بردم مریضخانه. شاید نتونم دیگه باهاش زندگی کنم. بیای اینجا، همه چیز را برایت تعریف می‌کنم. فقط زود جمع کنُ همراه مصطفی بیا تهران. تو می‌تونی کمک کنی.

قربانت برم.

یوسف

منتشر شده در نشريه اينترنتي جن و پري

طبيعت ناآرام زبان در جوهره‌ي پنهان رنگ

miladzarif — Mon, 03 Mar 2008 23:00:18 GMT

احمد آرام

«اكنون مي توانيم به رنگ ها، پس به جهان، از راهي تازه نگاه كنيم»

لودويگ ويتگنشتاين

در دهه هاي آخرين قرن بيستم به واسطه رويكرد هنر به موضوعات اجتماعي، تجربه هاي نويني در به كارگيري ابزارها و روش هاي بيان هنري خلق گرديد و در همين راستا مفاهيم هنري در ساختار آثار هنري دخيل واقع شد و در اين زمينه قلمرو گسترده و متنوعي تجره گرديد. در اين دوره مهمترين خصيصه ي بارز و قابل تعمق، رويكرد هنرمندان به هنر تجربي بود كه نوگرايي را بدليل استقلال فكري و بهره‌وري از پديده هاي نو ظهور تكنيكي، گسترش داد. در اين ميان هنرمندان هنرهاي تجسمي نيز فارغ از هر قيد و بند سنتي، راه‌هاي رسيدن به امكانات جديد آفرينش هنري، با شيوه‌ي بيان جديد، دنبال نمودند كه در اين ميان قدرت بصري و خلاقيت هاي فطري هنرمندان، در بستر هنر پيشرو، به تحولي بنيادين رسيد.

با ظهور «هنرجديد» جرقه‌ي تابناكي در ساختار زيباي شناسي پديدار گرديد كه ما حصل آن واپس راندن هنر بورژوازي با پس زمينه ي تفكر سنتي بود. در اين ميان مخاطبان جديد دهه شصت نيز با آثار گروهي از هنرمندان شورشي آشنا شدند كه مظهر يك قرن تلاش و پيگري در فهم فلسفه مدرن بود.اوج فهم اين آثار زماني به قدرت بصري خود نزديك گرديد كه پابلوپيكاسو پرتره گرتروداشتاين را تمام كرد و به جاي صورت او، مدل يك ماسك را نقاشي كرد. گرتروداشتاين در خاطرات خود مي‌نويسد كه پابلو پيكاسو بعد از به پايان رساندن پرتره‌اش به بينندگان گفت : «خواهيم ديد كه سرانجام گرترود شبيه همين پرتره خواهد شد...» و در واقع اشتاين، بعدها اقرار كرد كه آن تصوير واقعي‌ترين تصويري بود كه از او كشيده شد. گرچه در اين دوران هنرمندان در معرض شديدترين حملات ناقدان سنتي قرار گرفتند.

اما جهان اين واقعيت را پذيرفت كه از رنسانس به بعد مي بايست شاهد هجوم عناصر تكان دهنده در عرصه هنر پيشتاز باشد. اين عناصر پيشتاز و قدرتمند، مرزهاي مشترك مابين تماشاگر و اثر ارائه شده را ويران كرد تا بيننده به آساني به جوهره دروني اثر دست يابد.

به همين منظور نمي توان در مقابل اثر جنجال برانگيز سون يوان يا پن يو به نام «جان كشي ۲۰۰۰» بي‌تفاوت بود. اين اثر كه در واقع يك نمونه ار هزاران انواع هنر مفهومي كانسپچوال مي باشد، بيننده را در مقابل لاشه يك سگ پوست كنده قرار مي دهد كه با يك پروژكتور قوي مغز سگ، در حضور آنها، سوزانده مي شود. در اين اثر قدرت بصري هنر مفهومي، مفاهيم تازه اي از زيباشناسي دكوراتيو اين هنر را در كاركردهاي گوناگون «شيء»، با زباني بصري، به تماشا مي گذارد. اگر در هنر كانسپچوال، اشياء به درستي كاركرد بصري خود را منتقل نمايد، ما در حضور هر اثر مفهومي، به تراژدي مصيبت بار قرن حاضر نزديك ميشويم و تحت تاثير اين گونه آثار، با آنها يكي مي شويم. اينك با توجه به مفاهيم استتيك نوين و گرايش هاي ناگزير ايدئولوژيكي، اين هنر جاذبه هاي عنصر ناب ارتباطات را با زباني تجريدي به پويايي مي رساند. ابن رويكردصريح فلسفي ما را به بازي زباني مي كشاند.

در اكثر تابلوهاي مدرن نقاشي، زبان توصيفي مي خواهد اطلاع رساني دقيقي از ماوقع يك جريان دروني به دست بدهد و به گفته‌ي بابك احمدي :‌ « ... روايت گري، حكايت گويي. اثبات، نفي و انكار كردن، اراز عشق كردن و ... هر يك از اينها يك بازي زباني است.» و «فرض تصويري بودن زبان فقط يكي از انواع ممكن بازي هاست.»

هدف از اين مقدمه‌ي اجمالي رسيدن به ذهنيت عليرضا ظريف، گرافيست و نقاش جنوبي است كه ساليان سال در اين حيطه ي بازي هاي زباني با رنگ و تصوير به كنكاش مي پردازد.به آثار اين هنرمند كه نگاه مي كنيم در مي‌يابيم كه او نيز در پي كشف «بازي هاي زباني» است. و اين تنها دغدغه نقاشي است كه مي خواهدپوسته ي بيروني هر تابلو را پاره كند و ما را از ميان هولناكترين صدا ها و نگاه‌هاي واپس‌مانده گذر دهد، تا به ساحت وهم زده‌اي از تنهايي آدم‌ها قدم بگذاريم. اين مسير عذاب دهنده پيش روي ماست. اين وادي كشف شده راهگشاي ادراك تازه‌اي در فهم بيشتر هارموني رنگ و كمپوزسيون در اين گونه آثار است. اگر فاصله ي ذهني و زماني در آثا استاد ظريف را از دوره‌ي سوررئاليسم دهه‌ي چهل و چاپ آن آثار در مجله خوشه احمد شاملو بدانيم، و سپس به گرايش هاي اكسپرسيونيسم انتزاعي يا نقاشي كنشي او، در اين دهه، توجه خاص داشته باشيم، در خواهيم يافت كه او در تمام دوران خلق آثار هنري خود، پيوسته به دنبال كشف رابطه زبان با زمينه يا شكل و خطوط عصبي قلم بوده است. اگر در ميان طرح هاي انتزاعي مبتني بر سليقه‌ي شخصي اوست، اين سليقه بر تافته از جوهره تفكري اجتماعي است. مكانيسم دروني اين حركت را در طبيعت نا آرام زبان بصري او مي توان يافت. اگر اين نگرش فلسفي را در ديدگاه ويتگنشتاين و ميشل فوكو دنبال كنيم رابطه‌ي منطقي زبان و شكل‌ها را در مي‌يابيم.

منطق در زبان عليرضا ظريف، كوشش در جهت درك جهان موجود است و به قول ويتكنشتاين، جهاني كه به ياري انگاره هايي كه ما خود آن را مطرح كرده‌ايم موجوديت مي‌يابد. موضوع انتزاعي اغلب تابلوها برتافته از چنين منطق زباني است.

اين منطق آرامش را از بيننده سلب مي‌نمايد. خصلت طرح‌هاي اوليه‌ي هر تابلو، در ابتدا و در انتهاي تكميل شدن همه‌ي آثار، چندان تفاوتي با هم ندارند، زيرا هر اثر به گونه اي ناتمام است و گويي وظيفه دارد كه روند تكميل شدن خود را در حوزه‌ي فعال ذهن مدرنيته انسان معاصر دنبال نمايد، تا موقعيت فرافكني خود را مهيا سازد. در اين ميان، رنگها خصلت نهايي خود را در بازي زباني دنبال مي كنند و در هرجهش، منطق شكوفاتر و پوياتر مي‌گردد.

در بعضي از پرتره هاي اوليه ي اكسپرسيونيستي ظريف با رنگهاي تركيبي و خطوط عصبي، از خصلت‌هاي گرايش رمانتيكي به دور است. او سعي كرده تا در اين سبك، آثارش را در بستري از تجربه هاي مدرن به نمايش بگذارد. در اغلب اين گونه‌ي نقاشي، رنگ ها و فرم ها در تلاش اند تا تمايلات روان شناختي اين سبك را به سطح بكشانند و تعريف به جايي از روانشناسي رنگ را به دست دهد.

با ديدن گزينه اي از آثار عليرضاظريف در گالري تنديس، در مي يابيم كه عنصر جستجو و تجربه، همواره در تمام آثار مشهود است. پويايي دايره رنگ ها، زنجيره هاي متصلي است كه در چرخش نهايي، سايه‌هايي از رنگ‌ها را در اذهان بيننده به جا ميگذارد، در همين سايه‌هاست كه بازي هاي زباني ما را به فراتر از آن چيزي كه هست مي‌برد.

کلمات و ترکیبات آبادان

miladzarif — Tue, 26 Feb 2008 15:41:18 GMT

تركيبات جمله‌ئي و شبه جمله‌ئي: مُوْ

تو برو، مُوْ بيام

خطاب به شخص‌ي، كه در مدت زمان كوتاهي، مقدار خوراكي _ حالا چه كم و يا زياد _ را مي‌خورد.

مُوْ : من

miladzarif — Sat, 02 Feb 2008 14:47:18 GMT

تصاويري از يك خانه در يك بعد از ظهر گرم زمستاني يا چگونه هر سال فيلم سينمايي: شبكه 3.فيلم سينمايي خميني از جشنواره فيلم فجر جا مي ماند.

0_هر كس خودش است و نمي تواند جز خودش باشد.

1_در كنار خانواده نشستن در بعد از ظهر گرم زمستاني لذت بخش است. آن گاه كه سر بر روي پاهاي مادر گذاشته اي و دستان زبر و ترك خورده اش را حاضر نيستي با دنيا عوض كني. تا آن لحظه كه مطمئن نشدم تصاوير آرشيوي پخش شده از شبكه سه بسيار تازه و ناب هستند، هيچ اهميت نداشت تصاوير كج و مآوج تلويزيون. همان لحظه كه مادرم گفت: واي باز شروع شد.

2_ اين بار اين شروع، شروعي بود متفاوت تر از همه سالها. تصوير پلكان هواپيما را انتظار مي كشيد. پلكان خالي هواپيماي اير فرانس، با همه خالي بودنش فقط يك معنا را در خود دارد: همه ما مي دانيم. اما تغيير محسوس و شتاب زده ميزانسن و دكوپا‍ژ يك خانواده در بعد از ظهر گرم زمستاني ( تغيير حالت چشمها، تغییر نشستن افراد خانواده ،سكوت، بلند كردن صداي تلويزيون) هم، فرياد يك معنا بود.

3_ هيچ كدام ورود خميني را انتظار نكشيده بودند. مادر ديگر نگفت واي باز شروع شد. پدر، مادر، خواهر، برادر، عروس، نوه، همه به خوبي پايان كار را مي دانستند. همه مي دانستند آن مرد قدم بر روي پله هواپيما مي گذارد و همان طور كه دستاش را خلبان گرفته آرام ،شمرده شمرده،قدم پايين مي گذارد. اگر كنترل تلويزيون را كه بر روي زمين ( تقريبا نزديك به همه ) افتاده بود را خواست و اراده جمعي بگيريم براي ترك سالن انتظار و قال گذاشتن مسافر از پاريس برگشته، هيچ يك حاضر به فشردن دكمه كنترل نشدند و همچنان ورود خميني را انتظار مي كشيدند. دوربين بر روي دست همچنان تا نيمه كادر دوربين و وسائل جانبي تصوير برداري ديگر خانواده مسافر اير فرانس را در خود داشت و نيمه ديگر پلكان همچنان خالي.

4_ خميني در آستانه در جلويي هواپيما ايستاد ( تصويري جدا مانده از فيلم سينمايي: شبكه 3.فيلم سينمايي خميني در بيست و پنج جشن واره فيلم فجر انقلابِ، در ذهنِ خانواده اي نشسته در بعد از ظهر گرم زمستاني ، در خانه مرد نسل انقلابي) آرام، شمرده شمرده، قدم پايين گذاشت. سوار ماشین شد و در كنار درِ سالن انتظار فرودگاه پياده شد.

5_ هيچ يك از اعضا خانواده به ذهنش هم خطور نمي كرد لحظه اي از جايش برخيزد و يا چشمانشان لحظه اي بر هم بنشيند. صدا از كسي بلند نمي شد و عروس خانواده فقط با بي صدا ترين تكنولوژي دم دستش، اس ام اس، ( البته در حالت سایلنت )براي مادرش پيغامي فرستاد با اين كلمات:

سلام مامان. اگه خانه ايد شبكه 3. فيلم سينمايي خميني را ببينيد.

6_ فيلم سينمايي خميني با سرود انگار براي بار شنيده شده خميني اي امام ادامه داشت و تنها ديالوگ استاندارد اعضا خانه اين بود:

اينو كه ما نديده بوديم.

7_ فيلم سينمايي خميني با شكستن خط فرضي در خيابان هاي شلوغ طهران ادامه داشت. بليزر در خيابان پيش مي رفت و مردم از سروكول ماشين بالا مي رفتند. قطعن آن زمان نمي توانست عكس ديدني يك عكاس هوشيار يك خبرگزاري را به دردسر بيندازد. لابد اعضا خانواده مي دانستند كه برادر خميني به جاي او سوار بليزر بوده كه دوربين از پشت، از سمت راست، از سمت چپ، از جلو، ماشين را نشان مي داد و به خميني بدلي در ماشين نزديك نمي شد. صداي گريه بچه اي يك لحظه به گوش رسيد و قطع شد. تُن اس ام اس موبايل عروس بود. مادرش پيغامي فرستاد با اين كلمات:

سلام دخترم.

داريم مي بينيم. قرار بود با بابات بريم سر بزنيم به مادر بزرگت ولي گذاشتيم بعد از ديدن فيلم سينمايي خميني. ( به همراه صورتك زرد و خنداني در آخر پيام )

8_ همان طور كه عروس نپرسيد براي چه پيغام فرستاده شده به مادرش را و بالعكس را مي خواهم بخوانم، هيچ كس نپرسيد آقايان مطهري وصدوقي در بهشت زهرا كه مي گفتند راه را براي آقا باز كنيد ماشين آقا نمي تونه بياد! پس چرا يكهو آقا از آسمان فرود آمدند؟

9_ خميني از اين بار از هلي كوپتر نشسته بر سنگ قبرِ كساني كه چند لحظه بعد مثل هميشه در خفا شهدا مصادره شده انقلاب لقب گرفتند، پياده شد و در محاصره عده‌اي برادر و هم سنگرِ پارچه سفيد بر سر بسته به جايگاه از پيش تعيين شده رفت. نسخه كامل فيلم سينمايي خميني بعد از قرين به سي سال از كشو ميز قفل شده اي پيدا شده بود و آن قدر تصاويرش از نسخه هاي پيشين نسبتن كامل تر بود كه به ذهن محترم تماشاگران دست اندركار هيچ سئوالي خطور نمي كرد. گويي با گفتن جمله اينو كه ما نديده بوديم چندين و چند سال بي سوادي خودشان را لاپوشي مي‌كردند و در جواب اين سوال در لايه هاي زيرين و خاك گرفته ذهنشان كه اين بچه ها چه فكر مي كنند در مورد ما؟ هيچ جوابي به غير از اينو كه ما نديده بوديم رتبه مورد نظر را براي بازگو كردن حائز نمي شد.

10_ دو پسر بچه با كت‌هايي تنگ و رنگ و رو رفته كنار خميني ايستادند و يكي قرآن زبان اصلي خواند و ديگري ترجمه. از روي كاغذ قرائت مي كردند. ملت در برابر صداي قرآن خواني صحبت مي كردند. اولين قانون نانوشته بايد اجرا مي شد. تيله آخوندي بدون عبا و بي ابا بلند شد و انگشتانش را بر روي دهان چفت شده‌اش گذاشت و مثل تابلو وقت اضافه بازي فوتبال گرداگرد خودش چرخيد. پسري پدر از دست داده در مدح و ستايش خميني گفت.

11_ خميني كه بانگ زد پچ پچ شروع شد. يكي در مسخره كردن او جملاتش را تكرار مي كرد. فيلم سينمايي هنوز ادامه داشت و انها طوري برخورد مي كردند كه در اصل فيلم را انكار مي كردند. ماهيتش را. خانواده آن هم يك خانواده جنگ زده صحبت هايشان دوباره گل گرفته بود. در آن جايي كه بايد مي شنيدند صحبت هاي مردي كه تاريخ را برايشان ورق زد صحبت كردند از نازل ترين اتفاقات. انگار تا چند لحظه پيش نديده بودند و نشنيده بودند دروغ هايي كه به خودشان و پدرانشان گفته بودند. نديده بودند تزريق كردن آدابِ مهمل و بي اصل و نسبي را در حضورشان.

12_ خميني كه از منبر آمد پايين فيلم كات شد. كاتي ناشيانه كه بيست و اندي سال است در جلو اين ملت زده مي شود و آنها هيچ نمي گويند. تصوير فيد مي شود و اين نوشته نقش مي بندد:

تهيه شده در تامين برنامه شبكه سه سيما ( بر منكرش لعنت! )

13‌_ ...روزي لنين به طور خودماني با كلارا زتكين، كمونيست آلماني، در ميان گذاشته و او آن را در يكي از كتاب هاي خود نقل كرده است: در جواب سئوال زتكين كه " آيا بي سوادي اكثريت دهقانان روسي در تسهيل انقلاب بلشويكي موثر بوده است؟" لنين فورن جواب مثبت مي دهد. در مقايسه با اين همه اَشكال تحقير و فريب مردم،هيتلر يك درجه ترقي نشان مي دهد، چون مي گويد هدفش اين بوده كه ايمان تازه اي را در اختيار توده‌هاي مردم بگذارد. ( مكتب ديكتاتورها- نوشته:اينياتسيو سيلونه – ترجمه:مهدي سحابي )

14_ لازم نيست برشورها اين دوره جشن واره فيلم فجر را نگاه كنيد قطعن مثل هر سال، با رد شدن از كنار سينماهاي شهر و ديدن صف طولاني مردمِ يكهو سينما رو، مي توان دستگيرتان شود كه چرا اين بار هم فيلم تغيير نام گرفته شبكه سه؛فيلم سينمايي خميني در جشنواره نمايش داده نمي شود.

13/بهمن/86

6 داستانک

miladzarif — Thu, 03 Jan 2008 15:29:35 GMT

مريخ

فيلتر سيگار را كه در راه آبِ حوضِِ كوچكِ حياط انداخت، درست هفتاد ساله هستم كه بيدار مي‌شوم. تشنه‌ام است و پدرم آن قدر بي‌تاب كه باز يادش مي‌رود شيرِِ آب را باز كند. بعد صداي پاي پدرم را مي‌شنوم كه بعد از چند بار كشيده شدن به روي زمين قطع مي شود.اين تمام تصوير استاندارد پدرم است كه سالي يك بار در شب تولد من شكل مي‌گيرد. بيش از اين نمي‌توانم بگويم؛ تا فردا كه ماموران آتش نشاني، صبح زود، كنار حوض مي‌ايستند:

تصوير: فيد

صدايي كه انگار از ته چاه بيرون مي‌آيد: آقا از ما چه كمكي بر مي‌ياد؟

صدا –ِ پدرم كه انگار ته چاه گير كرده: لطفن بچه‌ی من را نجات دهيد؟

همان صدا –ِ اولي: اوه... پس چرا معطليد؟ بگوييد بچه‌اتان كجاست؟ چند سالش است؟

هميشه به خيالم پدرم در اين زمان لبخند مي‌زند و بعد صدا –ِ پدرم: بله ببخشيد. بچه‌ی هفتاد‌ساله‌ی من توي اين راه آب گير كرده.

تا چند لحظه هيچ صدايي

بعد

همان صدا –ِ اولي: شما ما رو دست انداختيد آقا؟

بدون هيچ مكثي صدا –ِ پدرم كه انگار كسي در چاه دنبالش كرده: نه نه نه من ...مَـ

نه صدا –ِ اولي نه صدا –ِ پدرم، صدايي آرام، كه حتا چاه هم به دادش نمي‌رسد: آرام باشيد لطفن و براي ما واضح توضيح دهيد چه اتفاقي براي بچه‌ افتاده؟

صدا –ِ پدرم: بچه‌ی من در ته اين راه آب گير كرده و شما به جاي سرو كله زدن با منِ هفتاد ساله، زودتر او را نجات دهيد.

همان صدا –ِ اولي: آقا شما تا همين جا هم بسيار وقت ما را گرفتيد.

بعد از مكثي كوتاه، همان صدا: برويم.

صدا –ِ پا چند صدا –ِ با صدا –ُ بي صدا كه آرام دور مي‌شوند.

×××

اصرارم به ماموران آتش‌نشاني بی‌فايده بود. آنها به هيچ قيمتي حاضر نمي‌شدند شيلنگی را كه به مخزن آب وصل بود، در راه آب فرو كنند. بعد از رفتن ماموران در اتاقم پشت ميز مي‌نشينم. به كاغذ سفيدِ روي دستگاه تايپ نگاه مي‌كنم. كاغذ را بر مي‌دارم. تاه مي‌زنم. در پاكت نامه‌اي مي‌گذارم. و بعد آن را داخل راه آب حوض مي‌اندازم.

×××

مثل هميشه بچه خودش را آماده كرده بود تا نامه‌ی پدرش را دريافت كند. نامه را كه به دستش رسيد باز كرد. در پاكت نامه خزيد. در سفيدي صفحه كه گم شد، پدرش كنار دستش نشسته بود. مثل هميشه پدرش زودتر رسيده بود. پدرش را بوسيد و گفت:

بوي سيگار مي دي قول بده ديگه سيگار نكشي؟

پدرش هيچ نگفت.

شيراز/ پاييز 86

داستانک مریخ+۵ داستانک دیگر در سایت رمزآشوب